خواستم داستان زندگی مادر را روایت کنم اما ازهمان ب بسم الله اینقدر بغض کردم وگریه ام گرفت که داستان پشت همان پنجره کوچکی که دخترکی ۵ ساله خودش را به سختی به آن رسانده بود ومادر را صدا می زد وبین قدمهای مادری که با فوت همسر ش حالا کودکش را از او جدا کرده بودند واو با بقچه ای زیر بغل وچشمانی اشکبار گاه قدمی به جلو وگاه به عقب برمی داشت ماند ونشد که بنویسم .

افرادی که درنحوه سخن گفتنشان وچینش کلماتشان دقت نمی کنند به این مطلب توجه ندارند که شما کلمات را استخدام می کنید وحقوق وبهای آن را ازشخصیت خودتان می پردازید .

ازسری خاطرات یهویی که غروبا یادم میاد اینه که ،یه وقتی برای بابام که ازم خیلی دور بود نامه نوشته بودم وتوش شعر حافظ بود .دروفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع ......‌تا آخر شعر .برادرزادم تعریف می کرد آقاجان چسبانده بودش روی دیوار اتاقش وبا خوندنش گاهی چشماش تر می شد .حالا در نبود آقاجان من شعر را زمزمه می کنم واشکم بند نمیاد . حواستون به پدرمادراتون باشه مث من گرفتار گریه های یهویی نشید.

روبروی آیینه زل زده ام به چهره نا آشنایی که بیادش نمی آورم ترس ارام ارام وزیر پوستی در جانم می دود می پرسم توکی هستی ؟منو می بینی ؟ اینجا چکار می کنی؟ دستم را مشت می کنم که بزنم وسط دماغش، که دستی آرام شانه ام را امس می کند خانمی جوان مرا به طرف خودش برمی گرداند چه خوشکله برعکس اویی که درآیینه بود ،شاداب وپر انرژی اما درنگاهش غمی جاخوش کرده ودر درمردمک چشمای کشیده اش تصویر زن درون آیینه را میبینم ،چند قرص کف دستم می گذارد .

صدای یکنواخت تیک تاک ساعت وتاریکی وسکوت شب ذهن آشفته ام را به عقب می برد مثل کودکی که بخواهد از جای مخفی شکلات بردارد باهمان ترس وشوق به منظره روبرویم ازدرز باریک زمان خیره شده ام،شب است ودخترکی با تکه چوبی دردست وبرادر کوچکی که روی پایش خوابانده تکیه بردیوار آجرهای خیس خوابش برده ،نورنقره گون ماه برگونه اش بوسه می زند.

همه به نوبت بغلش کرده بوند ،مادر،خاله،مادربزرگ،دایی ،عمو،پدربزرگ و...ارام نمیشد ومدام بی قراری می کرد وگریه هایش با وقفه ای چند دقیقه ای بازشروع می شد ، خسته بودیم .تازه ازمعراج برگشته بودیم واو آرام نمی گرفت گذاشتمش روی زمین بروم کمی آب بیاورم ،برگشتم نبود،ولی صدای گریه اش نمی آمد همه سراسیمه شدیم ..وسط اتاق روی بنری که امروز ازسر کوچه جمع کرده بودیم صورت به صورت پدر ش گذاشته وخوابیده بود.

نگاهی به چهره نگران دخترکش انداخت وبا لبخندی به پهنای صورتش وعمق دردش گفت :خوبم مامان چیزی نیست که راستی کیک میخوری ؟درست کنیم ؟

می خواهم بنویسم اما کلمات مانند دانه های تسبیحی که نخشان پاره شده به هرسو می گریزند مبادا به دام بیفتند.

بارها سربه شانه بی کسی تمام خودم را گریسته ام ....

هرادمی قصه ای داشت اما دراین ساختمان من که ادم نیستم قصه ام برای کسی مهم باشه،ارزو به دل موندم یه بار مثل اون بوت مشکی قدبلنده براقه برم خیابونو ببینم مردمو کفشا ودمپایی های دیگه رو... من فقط یه دمپایی پلاستیکی ساده ام ،همین