صدای یکنواخت تیک تاک ساعت وتاریکی وسکوت شب ذهن آشفته ام را به عقب می برد مثل کودکی که بخواهد از جای مخفی شکلات بردارد باهمان ترس وشوق به منظره روبرویم ازدرز باریک زمان خیره شده ام،شب است ودخترکی با تکه چوبی دردست وبرادر کوچکی که روی پایش خوابانده تکیه بردیوار آجرهای خیس خوابش برده ،نورنقره گون ماه برگونه اش بوسه می زند.

همه به نوبت بغلش کرده بوند ،مادر،خاله،مادربزرگ،دایی ،عمو،پدربزرگ و...ارام نمیشد ومدام بی قراری می کرد وگریه هایش با وقفه ای چند دقیقه ای بازشروع می شد ، خسته بودیم .تازه ازمعراج برگشته بودیم واو آرام نمی گرفت گذاشتمش روی زمین بروم کمی آب بیاورم ،برگشتم نبود،ولی صدای گریه اش نمی آمد همه سراسیمه شدیم ..وسط اتاق روی بنری که امروز ازسر کوچه جمع کرده بودیم صورت به صورت پدر ش گذاشته وخوابیده بود.

نگاهی به چهره نگران دخترکش انداخت وبا لبخندی به پهنای صورتش وعمق دردش گفت :خوبم مامان چیزی نیست که راستی کیک میخوری ؟درست کنیم ؟

می خواهم بنویسم اما کلمات مانند دانه های تسبیحی که نخشان پاره شده به هرسو می گریزند مبادا به دام بیفتند.

بارها سربه شانه بی کسی تمام خودم را گریسته ام ....

هرادمی قصه ای داشت اما دراین ساختمان من که ادم نیستم قصه ام برای کسی مهم باشه،ارزو به دل موندم یه بار مثل اون بوت مشکی قدبلنده براقه برم خیابونو ببینم مردمو کفشا ودمپایی های دیگه رو... من فقط یه دمپایی پلاستیکی ساده ام ،همین

بازدوباره رگ پایم گرفت ماندم چطور باید از خیابان شلوغ ردشوم ،صدای مردانه ای آرام مخاطبم قرارداد : خانم من کنارتون میام تارد بشید. بعضی وقتا یک همراهی کوتاه بی چشم داشت زندگی می آفریند دریغ نکنیم .

نیمه شب تاریکی بی خوابی خاطرات پاک کن و...........بازهم تکرار مکررات

دلش بدجور هوای پدرش راکرده بود،به سختی چمدان را پایین اورد درش را بازکرد والبوم قدیمی را بیرون کشید عکس بابا با همان لبخند گوشه چشمش به او خیره شده بود. دینگ ،نوتیف تلگرام ،اشک را پاک کرد ومبهوت ماند،باباجوووون به تلگرام پیوست.

درکمال تعجب تماسی ازمادرنداشت ،فکر کرد حتما ازداد صبحش دلخورشده سرراه یک شاخه گل مریم گرفت برای عذرخواهی ،کلیدرا انداخت دررابازکرد روی دیوار راهرو اولین چیزی که به چشمش خورد عکس خندان مادر با روبان مشکی قلبش را آتش زد.