غریبه
می خواهم بنویسم اما کلمات مانند دانه های تسبیحی که نخشان پاره شده به هرسو می گریزند مبادا به دام بیفتند.
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
12 روز پیش
صدای یکنواخت تیک تاک ساعت وتاریکی وسکوت شب ذهن آشفته ام را به عقب می برد مثل کودکی که بخواهد از جای مخفی شکلات بردارد باهمان ترس وشوق به منظره روبرویم ازدرز باریک زمان خیره شده ام،شب است ودخترکی با تکه چوبی دردست وبرادر کوچکی که روی پایش خوابانده تکیه بردیوار آجرهای خیس خوابش برده ،نورنقره گون ماه برگونه اش بوسه می زند.
10
18 روز پیشهمه به نوبت بغلش کرده بوند ،مادر،خاله،مادربزرگ،دایی ،عمو،پدربزرگ و...ارام نمیشد ومدام بی قراری می کرد وگریه هایش با وقفه ای چند دقیقه ای بازشروع می شد ، خسته بودیم .تازه ازمعراج برگشته بودیم واو آرام نمی گرفت گذاشتمش روی زمین بروم کمی آب بیاورم ،برگشتم نبود،ولی صدای گریه اش نمی آمد همه سراسیمه شدیم ..وسط اتاق روی بنری که امروز ازسر کوچه جمع کرده بودیم صورت به صورت پدر ش گذاشته وخوابیده بود.
30
2 ماه پیشنگاهی به چهره نگران دخترکش انداخت وبا لبخندی به پهنای صورتش وعمق دردش گفت :خوبم مامان چیزی نیست که راستی کیک میخوری ؟درست کنیم ؟
122
3 ماه پیشبارها سربه شانه بی کسی تمام خودم را گریسته ام ....
100
4 ماه پیشهرادمی قصه ای داشت اما دراین ساختمان من که ادم نیستم قصه ام برای کسی مهم باشه،ارزو به دل موندم یه بار مثل اون بوت مشکی قدبلنده براقه برم خیابونو ببینم مردمو کفشا ودمپایی های دیگه رو... من فقط یه دمپایی پلاستیکی ساده ام ،همین
91