صدای یکنواخت تیک تاک ساعت وتاریکی وسکوت شب ذهن آشفته ام را به عقب می برد مثل کودکی که بخواهد از جای مخفی شکلات بردارد باهمان ترس وشوق به منظره روبرویم ازدرز باریک زمان خیره شده ام،شب است ودخترکی با تکه چوبی دردست وبرادر کوچکی که روی پایش خوابانده تکیه بردیوار آجرهای خیس خوابش برده ،نورنقره گون ماه برگونه اش بوسه می زند.

همه به نوبت بغلش کرده بوند ،مادر،خاله،مادربزرگ،دایی ،عمو،پدربزرگ و...ارام نمیشد ومدام بی قراری می کرد وگریه هایش با وقفه ای چند دقیقه ای بازشروع می شد ، خسته بودیم .تازه ازمعراج برگشته بودیم واو آرام نمی گرفت گذاشتمش روی زمین بروم کمی آب بیاورم ،برگشتم نبود،ولی صدای گریه اش نمی آمد همه سراسیمه شدیم ..وسط اتاق روی بنری که امروز ازسر کوچه جمع کرده بودیم صورت به صورت پدر ش گذاشته وخوابیده بود.

نگاهی به چهره نگران دخترکش انداخت وبا لبخندی به پهنای صورتش وعمق دردش گفت :خوبم مامان چیزی نیست که راستی کیک میخوری ؟درست کنیم ؟

می خواهم بنویسم اما کلمات مانند دانه های تسبیحی که نخشان پاره شده به هرسو می گریزند مبادا به دام بیفتند.

هرادمی قصه ای داشت اما دراین ساختمان من که ادم نیستم قصه ام برای کسی مهم باشه،ارزو به دل موندم یه بار مثل اون بوت مشکی قدبلنده براقه برم خیابونو ببینم مردمو کفشا ودمپایی های دیگه رو... من فقط یه دمپایی پلاستیکی ساده ام ،همین