هیچ‌چیز از آن‌جا شروع نشد که فکرش را می‌کردم . سکوتی بود شبیه مرز میان خواب و بیداری ؛ جایی که واقعیت کمی از جا کنده می‌شود و کلمات ، مثل سایه‌هایی زنده ، جرئت پیدا می‌کنند راه بیفتند . اولین جمله آمد ، نه برای اینکه گفته شود ، برای اینکه نتوانم نگفتنش را تحمل کنم . از آن پس ، هر سطر تکه‌ای از حقیقتی شد که مدت‌ها زیر پوست روزمرگی پنهان بود . چیزی میان زخم و نور ، میان چیزی که می‌گریزد و چیزی که خود را لو می‌دهد . این‌جا ، محل جمع شدن همان تکه‌هاست ؛ نه برای توضیح ، بلکه برای بقا .