کلمات میرقصند ، ایدهها زنده میشوند .
آدمی ، نه آن نامیست که بر او نهادهاند ، نه آن نقشی که روزگار بر چهرهاش کشیده است ؛ انسان ، فاصلهی خاموشِ میانِ آن چیزیست که مینماید و آن حقیقتی که در ژرفایِ جانِ خویش پنهان میکند . ما در گذرِ سالها ، جامههای بسیار بر تنِ روح میپوشانیم اما سرانجام ، این سکوت است که چهرهی راستینِ ما را آشکار میسازد . زمان ، آموزگارِ بیرحمیست که درسهای بزرگِ خویش را نه با نرمیِ کلمات ، بلکه با تازیانهی فقدان بر جانِ آدمی مینویسد و با این حال ، چه شگفتانگیز است که دل ، پس از هر ویرانی ، باز هم به ساختنِ پنجرهای رو به نور میاندیشد . شاید رازِ بقا همین باشد ؛ اینکه انسان ، در میانِ انبوهِ شکستها ، بتواند به شکفتنِ یک معنا ایمان بیاورد . پس خوشا به حالِ آنان که در تندبادِ حادثه ، چراغِ درونِ خویش را از یاد نمیبرند ؛ آنان که میدانند عظمتِ انسان ، نه در آن چیزیست که میاندوزد ، بلکه در آن نوریست که بیچشمداشت ، بر تاریکیِ جهان میافشاند زیرا در پایانِ این راهِ بیبازگشت ، تنها روشناییست که میماند ؛ و نامِ هر کس را نه بر سنگ ، بلکه بر دلها مینویسد .
دقیقاً همان لحظهای که فکر میکنی فراموش کردهای ، یک عطر ، یک واژه یا تماشای ابری که شبیه هیچچیز نیست ، تمامِ دیوارهای تنهاییات را فرو میریزد ؛ انگار که گذشته ، سایهایست که هیچ خورشیدی حریفش نمیشود
ما همانیم که هستیم ؛ تکههایی از آرزوهایِ مچاله که در جیبِ زمان فراموش شدهایم . نه کسی ما را به یاد آورد ، و نه ما توانستیم خودمان را از یاد ببریم .
به اطرافت نگاه کن … چه میبینی ؟ جز سکوتی سنگین بر شانههای شهر و نگاههایی که دیگر در پی فردا نمیگردند . کوچهها پر از خاطرهی رؤیاهاییاند که روزی جوانه زده بودند اما باد سرد زمان از میانشان گذشته و چیزی جز برگهای ریخته بر جای نگذاشته است . مردم میآیند و میروند با دلهایی خسته و لبخندهایی کمرنگ . حال بگو … چه میبینی جز امیدهایی که بیصدا از دست رفتهاند ؟
لبخند بعد از پیامش ؟ اوه ، معلومه بدجوری باختی .
خستهتر از آن بودم که حتی خودم جرئت اعترافش را داشته باشم . انگار تمام جادههایی که پشت سر گذاشته بودم ، به جای آنکه تمام شوند ، روی شانههایم آوار شده بودند . هر خاطره ، سنگی بود و هر سکوت ، زخمی که آرام و بیصدا عمیقتر میشد . و تنهاتر از آدمی که میان هیاهوی یک شهر گم شده باشد . آدمها میآمدند ، حرف میزدند ، میخندیدند و رد میشدند ، اما هیچکس به آن بخش خاموشِ درونم نمیرسید ؛ همانجایی که سالها کسی چراغی در آن روشن نکرده بود . آن شب فهمیدم بعضی خستگیها از دویدن در مسیر زندگی نمیآیند ؛ از دوام آوردن میآیند ، از لبخندهایی که با بغض ساخته میشوند ، از سکوتهایی که هزار حرفِ نگفته را در خود دفن کردهاند . و بعضی تنهاییها ، سهمِ نبودنِ آدمها نیست ؛ سهمِ نبودنِ فهمیده شدن است . اینکه میان این همه دست ، هیچ دستی پناهت نشود ، و میان این همه چشم ، هیچ نگاهی خانهات نباشد . آن شب ، میان تاریکیِ اتاق و خستگیِ بیپایانِ دلم ، آرام با خودم فکر کردم .... من خیلی خستهتر و خیلی تنهاتر از آن بودم که همیشه وانمود میکردم .
گاهی مهمترین سفر زندگی ، سفری نیست که با قطار آغاز شود ؛ سفری است که در دل آدم شروع میشود ، درست همان لحظهای که جرئت میکند از همان جایی که ایستاده ، کمی جلوتر برود .
بعضی آدمها شبیه ایستگاههای قدیمیاند ؛ جایی که قطارها فقط لحظهای میایستند و میروند ، اما بوی بارانِ نشسته روی ریلها و صدای دورِ سوتِ قطاری که در مه گم میشود تا سالها در خاطر میماند . عجیب است ؛ بعضی دیدارها به اندازهی چند دقیقهاند ، اما خاطرهشان به اندازهی یک عمر در دل میماند ...
سکوت ، همیشه خالی از صدا نیست ؛ گاهی پر است از حرفهایی که دل ، توان گفتنشان را نداشته است . آدمها بیشتر از آنچه بر زبان میآورند ، در سکوتِ خود زندگی میکنند ؛ آنجا که درد ، آرامتر اما عمیقتر نفس میکشد .
گاهی زندگی شبیه جادهای است که در مه گم شده ؛ نه ابتدايش پیدا است و نه انتهایش . ما فقط چند قدم جلوتر را میبینیم و با همان چند قدم جلو میرویم . بعضی روزها آفتاب میتابد و همه چیز ساده و روشن به نظر میرسد و بعضی روزها باد میوزد و شاخههای درختان را آنقدر تکان میدهد که فکر میکنیم ریشههایشان هم خواهد شکست . آدمها در این مسیر مثل مسافرانی هستند که برای مدتی کوتاه کنار هم مینشینند ؛ گاهی همصحبت میشوند ، گاهی هم فقط از کنار هم عبور میکنند . بعضیها ردّی عمیق در دل ما میگذارند ، مثل ردّ پا روی خاک نرم بعد از باران ، و بعضیها آنقدر آرام میآیند و میروند که حتی متوجه حضورشان نمیشویم . با این حال ، زندگی با تمام پیچیدگیهایش چیز عجیبی دارد ؛همیشه جایی برای امید باقی میگذارد . حتی در تاریکترین شبها ، اگر کمی صبر کنیم ، جایی در دوردست نوری کوچک دیده میشود . شاید همان نور کوچک است که باعث میشود انسان باز هم راه برود ، باز هم رؤیا بسازد و باز هم باور کند که فردا میتواند کمی بهتر از امروز باشد .
