نغمه
گاهی
میایستم میانِ روز
و نمیدانم
چرا از همهچیز دورم.
دل
مثل چراغِ کمنورِ آخرِ شب
هست
اما نمیتابد.
و من
آهسته
خودم را صدا میزنم
شاید برگردم..
شاید
امید و انگیزه مرده ام
دوباره از زیر خاکستر آرزها
جان بگیرد .!
9پسند2نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
9 روز پیش
-از شدتِ غرق شدن در اقیانوسِ بیکرانِ اندیشهها، چشمانم به خواب نمیرود… + به چی فکر میکنی؟ -نمیدانم… به هستی، به نیستی، به معنای وجود و به هیچ… +اسکل، عصری نسکافه زدی خوابت پریده، ول کن بابا!
30
20 روز پیشسیبزمینیهای روی گاز منتظرن کوکو بشن و دارن بهم دهنکجی میکنن، منم از دور فقط نگاه میکنم. رابطهمون دیگه شکرآب شده! در حدی که ترجیح میدم سیبزمینی آبپز بخورم؛ هم سالمه هم خوشمزهست. دردسر وا رفتن هم نداره!
30
21 روز پیشاون همیشه یه قانونِ عجیب داشت: یا باید همهچیز بینقص باشه، یا اصلاً بیخیال بشه. انگار واسه اون، «معمولی بودن» یعنی مرگ! هر بار که میخواست یه کار جدید رو شروع کنه، یه جوری به خودش فشار میآورد که انگار باید از همون قدم اول، یه شاهکارِ جهانی بسازه. اگه حس میکرد شرایط صددرصد ردیف نیست، کلاً بیخیال میشد. همینطوری، سالها بود که فقط توی جای خودش ایستاده بود و حتی پلهی اول رو هم برنمیداشت؛ چون میترسید پلهی اول، اون شکوهِ مدنظرش رو نداشته باشه. این مدل نگاه، حتی توی رابطههاش هم به چشم میخورد. یه بیتوجهیِ کوچیک، یا یه سوءتفاهمِ ساده، واسش یعنی تهِ خط. یا باید همه چیز عالی و بیعیب باشه، یا کلاً تموم بشه. خلاصه، توی تلهی «یا همه یا هیچی» گیر کرده بود؛ تلهای که باعث میشد همهچیز رو از دست بده، فقط به خاطر اینکه نمیتونست همهچیز رو کامل داشته باشه..
72
23 روز پیشخشم او حاصل هزاران اتفاق کوچک بود؛ چیزهایی که بهتنهایی ارزش یک اخم را هم نداشتند، اما وقتی روی هم تلنبار شدند، به طوفانی مهار نشدنی تبدیل شدند . او حتی از اینکه اینقدر زود از کوره در میرفت، عصبانی بود؛ از خودش و از همه. در آن لحظه، او تنها به یک آرامش مطلق و تمام دمنوشهای آرامبخش دنیا نیاز داشت...
51
یک ماه پیشدستهای زخمی و پینهبستهاش را قایم میکرد. پوستشان زیر آفتاب تیره شده بود و بخاطر داس گرفتن، سفت و پینه بسته بود. خار و خاشاک هم با آنهمه زخم و خطوخطی، چهرهی دستهایش را عوض کرده بود. خجالت نمیکشید، فقط نمیخواست کسی بابت دستهای او به پدر و مادرش حرفی بزند. وقتی خستگی آنها را میدید، دلش طاقت نمیآورد که گوشهی خانه بنشیند؛ اما دستکشها هم دوبرابر دستهایش بود و با آنها نمیشد کاری کرد...
81