شب میشه خونه ساکت میشه هنسفری رو برمیدارم شروع میکنم به شنیدن موزیکایی که عمیقا ته دلم و میسوزونن شروع میکنم به اشک ریختن یکی پس از دیگری روی گونه هام سر میخورن راهی گوشام میشن روی لبام مزه شورشون رو حس میکنم محکم تر میبندم چشمامو افکار توی سرم نمیزارن بخوابم پاهام بیقراری میکنه هی جابجا میشم مغزم داره میترکه میشه یک،دو‌،سه کی خوابم برد اصلا کی صبح شد اصلا صبح میشه واقعا آخه من طلوع و حس نمیکنم، نمیبینم همش توی غروب میگذره زندگیم توی تاریکی گیر کردم توی مه یه مه غلیظ و وسیع صبح میشه باید پا شم و دوباره خودم و درگیر کنم سعی کنم سعی کنم سعی کنم دووم بیارم واقعا سعی میکنم سعی میکنم به حرفاش فکر نکنم باید بتونم حرفاشو فراموش کنم من هنوزم عاشقشم باید فراموش کنم تا دوباره بتونم کنارش باشم باید قلبمو پاک کنم و تا اون موقع نمیتونم هیچ طلوعی رو ببینم کارم شده همین صبح تا شب شبیه یه مرده ی متحرک یه نقاب روی صورتمه شب که میشه دراز که میکشم میگم من واقعا کیم چه جایگاهی تو زندگی بقیه دارم و شروع میکنم عمیق و با تمام وجود برای خودم برای اون برای خودمون از ته دل گریه میکنم و باز و باز و باز دوباره و دوباره صبح میشه صبح ...

پس من چی من طفلی کیم داداش تو این دنیا اصلا هستم کاش حداقل میشد طفلی تو بودم مادر... قلبم گرفته رفیق کودکیم کجایی بیا با هم برگردیم مسیر مهد کودک تا خونه رو دستم و بگیر دوباره توی گوشم نجوا کن دوست دارم بهم بگو میخوای منو ببینی باور کن این دفعه میام فرار میکنم از خونه ولی میام توی آغوشت کجایی رفیقم؛ بابا بزرگی کجایی کاش لحظه آخر بوسی که روی گونم کردی رو پاک نمیکردم کاش تا دم در برای بدرقت میومدم کاش تلویزیون اون لحظه خاموش بود؛ دایی جونم کجایی کاش بودی و یه بار دیگه با هم شیر بازی میکردیم بعد منو محکم بغل میکردی و میچرخوندی کجایین دلم برای همتون یه ذره شده کاش میشد تک تکتون فقط یه بار دیگه‌ هم که شده حتی از دور ببینم خیلی دوستون دارم خیلی دلم براتون تنگ شده... تنها کسایی هستین که توی زندگیم دارم ولی در واقع هیچ کدومتون و ندارم

دلم میخواهد اندک تشکری از خدا بابت وجود امن تو در اینجا بکنم برای آنکه بماند به یادگار تا در تمام روزهای تلخی و دشواری که خواهم داشت با نگاه کردن به نوشته هایم که تک تکشان به خاطر وجود روشن توست دلم آرام گیرد.. زیرا اینجا اولین جایی بود که توانست زبان هایمان را از زیر فشار شرم و خجالت بیرون کشیده و هر دو را وادار به اعتراف عشق میانمان کند، دریچه های قلبمان را به روی یکدیکر باز کردیم و من مخلصانه و با جسارت هر چه تمام اعتراف کردم که چقدر زیاد دوستت دارم. زیبای من تولدت مبارک مبارک و مبارک، خوش به حال من که خدا تو رو از همون ازل در سرشت من قرار داد و بابت این هر روز و شب شکرگزار وجود پر از عشق تو هستم و خواهم بود.دوستت دارم ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ده شب

کاش هرگز صبح نمی شدند شب هایی که میدانی صبحشان آغاز کننده شروعی تازه نیست..

پی بردم در نهایت هر چقدرم زیبا باشی و دست نیافتنی،هر چقدرم قلبت پاک و نیت درون وجودت بدون هیچ حقه و سیاستی باشد در آخر برای کسانی می‌میرند که برایشان بدترین ها را خواستند و بدترین رفتار را با آنان داشتند؛ و چه بیهوده تن و روح پاک خود را در این مسیر آلوده و خسته کردم کاش از اول هیچ چیزی وجود نداشت نه انسانی نه احساسی و نه منی...

کم خوراک شد نفهمیدن گفتن لابد چیز میز کنار غذا زیاد میخوره، دست و پاش شروع کرد به لرزیدن و تکون خوردن گفتن به خاطر کمبود آهن، ناخناشو می جوید گفتن لابد بلند شدن، موهاش ریزش پیدا کرد گفتن حتما به خاطر رسیدگی کمی هستش که داره خسته شد خسته بدون هیچ جونی تو بدنش افتاد یه گوشه زیر تمام حرفا خودشو دفن کرد یه پارچه هم کشید روی خودش رفت پایین پایین پایین تر از عمق تمام حرفای نگفتش گفتن عه پاشو دختر تنبلِ تن پرور حرف نزد سکوت کرد آروم بود زبونش لای تمام حرفای نگفته قفل شده و از اون پشت دست و پا میزد برای یه لحظه آزاد شدن، مغزش میگفت بزار برو اما دلش میگفت بمون کجا رو داری آخه کاری به کار کسی نداشت گفتن معلوم نیست چه مرگشه این دختر آخه نونش کمه آبش کمه؛ یه روزی هم میفته گوشه خونه جسدش بوی رویا میگیره بوی تمام آروزهایی که یه روز میخواست دیگه آرزو نباشن بوی عشقی رو خواهد گرفت که تا آخرش به همه همون نفهما داشت روحش بوی بهشتی رو خواهد گرفت که برای خودش ساخته بود و هیچ وقت بهش نرسید بعد میگن ای بابا آخرشم نفهمیدیم چش بود طفلی آره اونا صلاحشون به نفهمیدن بودن اونم صلاحش به نبودن به به عجب معامله دو طرفه قشنگی

گاهی اوقات بر‌مدار زندگی می چرخیم و برای داشتن چیزهایی که دست ما نیست آنچنان تقلا میکنیم که در این راه تمامی وجود خود را به دست باد روانه میکنیم. زمانی که خستگی و حس حقارت بر همه جانمان رسوخ کرده و در حال حرکت دادن لاشه ی سنگین خود از روی زمین هستیم همان چیزی رخ می‌دهد که به یکباره تمام دنیایمان را از سیاهی درمی آورد همان لحظه که برای به دست آوردن زندگی تلاش میکنیم دنیایی به ما بخشیده میشود؛ دنیایی از جنس آزادی، دنیایی که رنگ و بو دارد، رنگ و بویی از جنس آغاز از جنس بودن و نبودن و آرامشی عمیق آرامشی ‌که در یک وجب از زیر زمین و در یک فضای تاریک و آرام به تو بخشیده میشود،دنیایی از جنس رهایی از بند تمام چیزهایی که هرگز متعلق به ما نبودند. آن لحظه نیز طعم دیگری از خوشبختی را تجربه میکنی آن را مزه مزه میکنی و آن لحظه یقینا همگی به آرامش میرسیم.....

از وقتی یادمه تو زندگیم مدام دنبال معنا بودم اینکه چرا به دنیا اومدم، قراره به چی برسم یا قراره روی بقیه چه تاثیری داشته باشم روزها گذشت و هر روز بیشتر از روز قبل متوجه این میشدم که تنها لحظه ای که محبت ورزیدن و عشق وجود داره معنای زندگی هم پررنگ تر از قبل میشه، لحظه ای که دست کوچیک پسرک رو گرفتم چون زمین خورده بود و ناراحت بود که مورچه ها رو له کرده اونجا زندگی برام معنا پیدا کرد، زمانی که بار سنگین همسایه رو گرفتم از رو دوشش و اونم یک گل بهم هدیه داد و سرم رو بوسه زد یا اونجا که تن پر از زخم رفیقم رو در آغوش کشیدم و زخمای تنش و پانسمان کردم و هر دو با هم زدیم زیر خنده. اون لحظه ای که برای اولین بار بهت گفتم دوستت دارم همونجا به خودم آمدم دیدم عشق و محبت برام شده تمام زندگیم تنها دلیلی که دلم میخواد هنوزم زنده بمونم چون هنوزم امکان رسیدن به تو وجود داره و در خودم میبینم که برای بدست آوردنت دست به هرکاری بزنم حتی گذشتن از خودم تنها یک چیز میتونه من و از تو جدا کنه و اون هم مرگ خواهد بود که در اون صورتم در اون دنیا دوباره پیدات میکنم و از سر نو عاشقت میشم.

وقتی به گذشته برمیگردم تو رو اونجا میبینم کنار جوی آب نشستی و منتظری چوب رو از تو آب بردارم و دوباره قایق بازی کنیم، اکنون که ظهر ها یه نگاه به خودم میندازم میبینم لحظه شماری میکنم تا بتونم برای اندک زمانی با تو صحبت کنم و وقتی یه سری به آینده میزنم خودم و کنارت تصور می‌کنم لحظه ای که همه چی تازه شروع شده و شریک زندگی همدیگه شدیم. نمیدونم چرا توی هر لحظه ای از زندگیم چه گذشته، حال یا آینده تو برام نقش پررنگی داشتی و داری اگر قرار باشه خودم کارگردان زندگیم باشه تو نقش اول تمام سناریو های زندگیم رو گرفتی و خواهی گرفت. اینکه همیشه هر لحظه توی قسمتی از ذهنم بودی و مثل یک روزنه ی کوچیک نور تو قلبم سوسو می‌زدی لبخند رو لبام میاره اینجوری حس میکنم دلیل زنده بودنم تمام سالها با من بوده و من خبر نداشتم.

+شکستی: _شکستم،خورد شدم،نابود شدم +پوزخندی زد،مطمئنی آخه هنوز که سرپایی.. _سرپام نفس میکشم اما خیلی وقته مُردم +نه تو هنوز زنده ای تا وقتی نفس میکشی زنده ای من خودم و میخوام نه تو رو کلی فرق کردی من اونو میخوام که صدای خندش کل دنیا رو میگرفت همون که میجنگید برای داشته هاش _ولم کن خیلی وقته از دست دادمت خبر نداری بوی گند جسدت کل دنیا رو برداشته، اینا رو میبینی تیکه شیشه ها رو اینا رو نگهبان میاره پشت ساختمون که هر وقت آدما از زندگی یا آدمای دیگه کلافه شدن بیان اینجا و این شیشه ها را تیکه تیکه کنن شاید یه ذره آروم بشن البته بعضیام کار خودشون و تموم میکنن +خب تو هم بکن مگه همینو نمیخوای _عصبی شدم و اشک از چشمام جاری شد دستامو گذاشتم رو گوشام نه نمیتونم نه دیگه نمیتونم آخه چجوری دلم بیاد چشمای پر از اشکشو از اون بالا ببینم؟ +یه لحظه اینور و ببین تو چشمام نگاه کن خواهش میکنم برگرد به خودت با صدای بلند فریاد زد، منو ببین ببین منو _عَه دهنت و ببند،یه تیکه شیشه برداشتم و فرو کردم تو قلبش به نفس نفس افتاد ذره ذره چشماشو بست همون چشمای فندقی شو حتما مُرده بوده. زانو زدم براش، بغلش کردم و زار زار براش گریه کردم.