اردشیر:)
روباه به دشتِ زرد و بیروح نگاه کرد و گفت:
«ببین! آن گندمزارها برای من هیچ معنایی ندارند.
رنگشان زرد است، اما من هیچ علاقهای به رنگ زرد ندارم.
اما...»
او مکث کرد و به موهای طلایی شازده کوچولو نگاه کرد.
8پسند2نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
14 روز پیش
"گاهی آدم نیاز داره فقط از خودش دور بشه توی یه دنیای دیگه غرق بشه و هیچ چیزی رو حس نکنه... یه جور سکوت پر از شور!"
51
14 روز پیشآدم یه چیزی رو از سر میگذرونه و هزار تیکه میشه و بعد با خودش فکر میکنه، "نه من واقعاً این رنج رو لازم داشتم.."
71
14 روز پیشتَمام بهانهها دروغند؛ کسی که میخواهد میتواند...
71
20 روز پیشاو با دقت، ساعتِ ایستادهاش را کوک کرد؛ شاید روزی زمان از دل سکوت اتاق بیرون بپرد...
40
20 روز پیشپایان تنها نقطهای است، که برای شروع جمله جدید لازم است.
61