سال‌های زیادی را صرف ساختن زندگی‌ای کرد که فکر می‌کرد خوشبختش خواهد کرد. درس خواند، کار کرد، پس‌انداز کرد و از خیلی چیزهایی که دوست داشت گذشت تا روزی به آرامش برسد. وقتی بالاخره به آنچه می‌خواست رسید، فهمید در تمام این سال‌ها فقط به مقصد فکر کرده و خودش را در مسیر جا گذاشته است. حالا وسایل خانه‌اش نو بودند، اما خودش مدت‌ها بود احساس تازگی نمی‌کرد..

زمانی هر صبح با عجله از خانه بیرون می‌رفت و برای آینده‌ای که هنوز نرسیده بود، نقشه می‌کشید.بعد یک اتفاق همه‌چیز را تغییر داد؛ نه آن‌قدر بزرگ که دیگران متوجه شوند، اما آن‌قدر عمیق که زندگی او دیگر به شکل قبل برنگردد. روزها گذشتند و او همچنان به زندگی ادامه داد، فقط با قدم‌هایی آرام‌تر و دلی که هر روز سنگین‌تر می‌شد. حالا بیشتر وقتش را کنار گلدانی می‌گذراند که تنها نشانه زنده ماندن در اتاقش بود...

بامیز تحریرش هنوز مرتب بود، کتاب‌ها هنوز در جای خودشان قرار داشتند و ساعت هنوز هر روز سر وقت زنگ می‌زد؛ فقط صاحب اتاق دیگر شبیه کسی نبود که روزی با شوق پشت آن میز می‌نشست. همه‌چیز سر جای خودش مانده بود، جز او. گاهی فرو ریختن آدم‌ها آن‌قدر بی‌صداست که حتی نزدیک‌ترین دیوارها هم متوجه نمی شدند...

با ناامیدی درحال نگریستنِ گیاه خود بود، دیگر دنیا برایش معنی عمیقی نداشت جز از دست دادن. گل کوچکش تنها موجود زنده‌ای بود که پای حرف‌هایش می‌نشست؛ بدون اینکه سؤالی بپرسد و یا او را بخاطر کارهای گذشته‌اش تحقیر کند. حال دیگر حتی گل هم سرش را پایین انداخته بود؛ انگار او نیز از شنیدن غم‌های تکراری‌اش خسته شده بود...

دخترک با کلافگی نگاهی زیر چشمی به کرم ابریشمی انداخت که میان پیله اش، خودش را گم کرده بود. از نظر او صبر تنها اتلاف وقت و خستگی تن بود، بی خبر از آنکه بیشتر زیبایی‌ ها تنها در سکوت صبر اتفاق می‌افتند...