گاهی آرزو می‌کنم چند نفر بودم تا یکی از من ها کارگردان مشهور سینما می‌شد یکی تمام عمرش گوشه‌ای از جهان می‌نشست می‌نوشت و نویسنده می‌شد یکی دیگر تمام دنیا را می‌گشت و لمس می‌کرد یکی در آشپزخانه کوچک کافه‌اش با بوی دارچین و وانیل زندگی را می‌گذراند اون یکی در بزرگترین مسابقات آشپزی ملل می‌درخشید یکی با عشق معلم می‌شد و هر روز با جواب دادن سوالات ریز و کوچک بچه‌ها صبحش را به شب می رساند یک خانه ای می‌ساخت گرم و دوست داشتنی دیگری خانه‌اش را ترک می‌کرد و غم دل کندن را تحمل می‌کرد تا به آرزویی برسد که در این مرزها ممکن نبود ؛ و سخت‌ترین بخش تنها یکی بودن اینه که تمام این‌ « من ها » با رویاها ، آرزوها و خواسته‌هاشون در وجود من زندگی می‌کنند و برای رسیدن به یکی از آنها باید بقیه را بکشم و چه سخت است آدمی بداند که باید قاتل آرزوهای خودش باشد تا بتواند با ثبات زندگی کند

می‌گویند چشم‌ها دروازهٔ روح هستند؛ و من هر بار که در آینه نگاه می‌کنم، حس می‌کنم چیزی از عمق وجودم دارد روحم را می‌بلعد و من فقط می‌توانم نگاه کنم ، فقط نگاه میکنم که چطور زیر تمام ، مردم چه میگویند ها و تو نمی‌توانی ها ، روحم دفن می‌شود آری من فقط می‌توانم مردن تمام آرزوها و خواسته ها و رویا هایم را نگاه کنم و در سکوت بمیرم چون دختر ها فریاد نمی‌زنند

چشم باز می‌کنم ؛ حس می‌کنم با دیروز فرق دارم . غمی در من نشسته ، انگار عزادارم ، عزادارِ نسخه‌ای از خودم که دیروز بی‌صدا فرو ریخت و دیگر برنگشت . من عزادارِ «خودم‌های» از دست‌رفته‌ام ؛ و دارم با منی زندگی می‌کنم که دیگر نمی‌شناسمش . به آینه نگاه می‌کنم با چشمانی که انگار دیگر مال من نیستند ؛ چشمانی که دنبال چیزی می‌گردند ، شاید امیدی دوباره برای زندگی

دستانش را دراز کرد ، فریاد برای کمک زد ولی کسی دستش را دراز نکرد تا از روی زمین بلندش کند اشک و ریخت گریه کرد ، اما حتی دریغ از یک نگاه ترحم برانگیز یا دلسوز دست بر زانو گذاشت و بلند شد ، خودش راه رفت ، خودش دوید و حتی خودش پرواز کرد به همه گفت حالش خوب است و هیچ پشیمانی از گذشته ندارد اما بقیه عمرش را صرف گرفتن دست‌هایی کرد ، که مثل آن زمان خودش برای درخواست کمک دراز شده چون جایی در اعماق وجود است هنوز دستی داشت که گرفته نشده و هنوز کودکی در درونش زندگی می‌کند که منتظر آغوشی حمایتگر است

گاهی جهان برای لحظه‌ای می‌ایستد ، شاید در همان زمانی که میان چشمان تو پرسه میزنم و در همان لحظه چیزی درونم روشن می‌شود ، چیزی که نامش هنوز در هیچ زبانی شناخته نشده و من فقط می‌توانم بگویم گم شده‌ام ، در نگاه تو ......