گاهی آرزو می‌کنم چند نفر بودم تا یکی از من ها کارگردان مشهور سینما می‌شد یکی تمام عمرش گوشه‌ای از جهان می‌نشست می‌نوشت و نویسنده می‌شد یکی دیگر تمام دنیا را می‌گشت و لمس می‌کرد یکی در آشپزخانه کوچک کافه‌اش با بوی دارچین و وانیل زندگی را می‌گذراند اون یکی در بزرگترین مسابقات آشپزی ملل می‌درخشید یکی با عشق معلم می‌شد و هر روز با جواب دادن سوالات ریز و کوچک بچه‌ها صبحش را به شب می رساند یک خانه ای می‌ساخت گرم و دوست داشتنی دیگری خانه‌اش را ترک می‌کرد و غم دل کندن را تحمل می‌کرد تا به آرزویی برسد که در این مرزها ممکن نبود ؛ و سخت‌ترین بخش تنها یکی بودن اینه که تمام این‌ « من ها » با رویاها ، آرزوها و خواسته‌هاشون در وجود من زندگی می‌کنند و برای رسیدن به یکی از آنها باید بقیه را بکشم و چه سخت است آدمی بداند که باید قاتل آرزوهای خودش باشد تا بتواند با ثبات زندگی کند