چیزی که شاخ و دم داره، نفس هاش آتشین هستند، و دندان هایش به تیزی تیغ هستند، هیولا نام ندارند. انها به سادگی موجوداتی درنده یا ترسناک هستند. هیولا موجودیست که رویا ها را نابود کند و نگذارد انها به واقعیت بی‌آیند

سیه‌زمرد---مرگ--- در قلب بالاترین نقطه بلندترین کوه کاشته شده بود. از روزی که آن سنگ ارزشمند برانجا گذاشته شد، زندگی های مردم جوری نبود که بر آن عادت داشتند. همه راجع به زمرد‌سیاه، و کسی که آن را بر آنجا گذاشته بود، نادان بودند؛ تنها تغییر زندگی عادی انها بود که اگاهشان بودند. هرروزه، مردم با اشک هایی سوزان از درد، بر روی خاک می‌افتادند، و دگر‌ نفسی از انها بیرون نمی‌امد...

جوری بخند که انگار منظورت اینه! ولی ارام تر از میزان خوشحالیت‌ بخند. خنده بلند، حسادت غم میاره. حسادت...حسادت هم جوری ضربه میزنه که انگار منظورش اینه

در مکانی که جادو ساکن باشد، زمانی آن را گرم خواهد داشت و بعد تا خاکستر آن را می‌سوزاند.جادو، در ذهن دخترک، می‌توانست خیلی عناصر مختلفی باشد، فقط کافی بود به چشم، درستی آن را بنگرد. جادوی واقعی، داشتن قدرت تخیل، و تنها قدرت تخیل بود و چیزی نبود که در چشم‌های فانی، جادو دیده نشود.دخترک، از جادوی خودش بیشتر از تمامی جادوها لذت می‌برد. البته که جادویش در تمامی نقاط سرزمین استفاده می‌شد، نمی‌توانست آن را کنار بگذارد؛ چه چیز شگفت‌انگیزی بود، و مردم مانند چیزی عادی به آن نگاه می‌کردند.با جادویش، هیولایی سوزان و نورانی را بیدار کرد. با غرشی برخاست، و هر چه را اطرافش بود را بلعید، و پشت هر قدمش جاده‌ای از نور باقی می‌گذاشت. اسمش آتش بود، و هرکجا که ساکن باشد، تا مدتی آن‌جا را گرم خواهد کرد، و بعد تا خاکستر آن را می‌سوزاند.