همه فکر می‌کردند سکوتش نشانه‌ی آرامش است؛ هیچ‌کس نمی‌دانست آن‌قدر حرف زده و شنیده نشده که دیگر چیزی برای گفتن ندارد.

اعتماد شبیه کاغذی است که تا نخورده، صاف به نظر می‌رسد؛ اما بعضی تاها را حتی اگر باز کنی، باز هم می‌توانی ببینی.

بعضی خاطره‌ها قدیمی نمی‌شوند؛ فقط یاد می‌گیریم چطور با شنیدن اسمشان، وانمود کنیم اتفاقی نیفتاده است.

سال‌ها دنبال آدمی می‌گشت که او را بفهمد؛ تا روزی که در آینه نگاه کرد و فهمید خودش هم مدت‌هاست صدای دلش را نشنیده.

بعضی رفتن‌ها با بستن در شروع نمی‌شوند؛ از همان لحظه‌ای شروع می‌شوند که دیگر کسی برای شنیدن حرف‌هایت وقت ندارد.