نویسنده در حال نوشتنِ داستانی بود که ناگهان قلمش شکست. فریاد زد: «لعنت به این روزگار! بهترین لحظه‌ی الهام بود!» کاغذ که روی میز بود، با صدایی بسیار ضعیف گفت: «تقصیرِ من نبود که قلم تو شکست؛ اما اگر کمی صبوری کنی، می‌بینی که هنوز حرف‌های نگفته‌ی زیادی بین من و تو باقی مانده.» نویسنده مکث کرد. او یاد گرفت که گاهی، مکث‌ها، جذاب‌تر از خودِ کلمات هستند.

پادشاه مغرور، جام زرین پر از اکسیر جاودانگی را به دست حکیم داد و گفت: «بنوش تا هرگز نمُری.» حکیم نگاهی به جام انداخت، آن را روی میز گذاشت و گفت: «پادشاه من! ارزش زندگی به پایان‌پذیر بودن آن است. اگر فنجانی از چای، تا ابد در دست تو بماند و تمام نشود، دیگر هیچ‌وقت لذتِ چشیدن طعم تازه‌اش را نخواهی چشید. جاودانگی، تکرارِ ملال‌آورِ نداشتنِ پایان است.»

پیرمرد، هر روز صبح چای را با حوصله دم می‌کرد و می‌گفت: «چای خوب، عجله را دوست ندارد؛ باید آرام آرام در حرارت ملایم بجوشد تا رنگ و عطرش آزاد شود.» دخترش با خنده پرسید: «بابا، این همه صبر برای یک فنجان چای؟» پیرمرد فنجان را جلویش گذاشت و گفت: «زندگی هم همین است دخترم؛ آدم‌ها هم مثل این چای‌اند. اگر با عجله زندگی کنی، تلخ و بی‌طعم می‌شوی. زیباییِ آدم‌ها در همان صبر و آرامشی است که به روزگارشان طعم می‌دهد.»

روی میز کافه، دو فنجان چای داغ و تازه سفارش داده شده بود؛ اما مرد تنها پشت میز نشسته بود و به صندلی روبه‌رویی نگاه می‌کرد. پیشخدمت با تعجب جلو آمد و گفت: «آقا، مهمانتان نیامد؟ فنجان دومتان دارد سرد می‌شود.» مرد لبخندی تلخ زد و گفت: «او سال‌هاست که رفته… اما هر روز اینجا، با خاطره‌اش چای می‌نوشم. بعضی حضورها با نبودن تمام نمی‌شوند، انگار همیشه روبه‌روی آدم نشسته‌اند.»