«همه چراغ‌ها رو خاموش کرده بودن و شهر توی تاریکی غرق شده بود، انگار دنیا تصمیم گرفته بود بخوابه. اما اون، وسط خیابان ایستاده بود و به آسمون سیاه خیره شده بود. یه نفر ازش پرسید: “نمی‌ترسی توی این تاریکی گم بشی؟” لبخندی زد و گفت: “تاریکی فقط یه پوششه؛ من منتظرم چشم‌هام عادت کنن تا ببینم نور واقعی کجای این سیاهی قایم شده.”»