«باد سردی می‌وزید که می‌تونست استخون‌ها رو به لرزه بندازه. همه پالتوهاشون رو سفت‌تر چسبیده بودن به خودشون و با سرعت از کنار اون رد می‌شدن. اما اون، با لباسی نازک، ایستاده بود و به سوزِ باد لبخند می‌زد. کسی داد زد: “دیوونه شدی؟ داری یخ می‌زنی!” پاسخ داد: “این سرما فقط داره یادم میاره که من هنوز زنده‌ام؛ اینکه هنوز می‌تونم تپش قلبم رو از لرزیدن تشخیص بدم.”»