همه برای برنده بودن و رسیدن به ارزوهاشون به دنیا نمیان. دنیا پر از بازنده‌های نرسیده به مقصد و پر از حسرته که قصه‌شون رو هیچکس تعریف نمیکنه و خیلی زود فراموش میشن...

اعتماد شبیه شیشه نیست که فقط یک بار بشکنه. بیشتر شبیه کاغذه. هر بار که مچاله بشه می‌شه صافش کرد، اما هیچ‌وقت به شکل روز اول برنمی‌گرده.

گاهی تاثیر رفتارها و کلمات ابدی است. چراغ امیدی درونت خاموش می‌شود، شوقی برای همیشه از بین می‌رود و امیدی تا ابد ناامید می‌گردد.

تصور کنید کتابی می خوانید که هیچ راهی برای برگشت به صفحه قبل ندارید. چقدر آن را با دقت می خواندید ؟ زندگی همین است!!!

باران گرفت و همه دویدند زیر سقف. او ایستاد؛ بالاخره یک چیزی بود که اشک‌هایش را لو نمی‌داد.