دزد وارد صندوق آهنی شد، اما به جای پول، یک نامه یافت. نامه فقط یک کلمه داشت: «متأسفم.» وقتی بیرون آمد، متوجه شد که همه چیزش را به جز لباسی که تنش بود، گم کرده است.

آنها تمام کلمات دنیا را در یک جعبهٔ کوچک حبس کردند تا از سوءتفاهم جلوگیری کنند. حالا، برای فهمیدن یکدیگر، مجبورند با تماشای سکوت یکدیگر، داستان‌ها را حدس بزنند.

مردی به یک مغازهٔ متروکه رفت و خنده‌اش را با یک شیشه پر از سکوت عوض کرد. وقتی از آنجا بیرون آمد، دیگر هرگز نتوانست صدای پای خودش را بشنود.

مردی کنار درخت کهنسالی ایستاد. «تو چقدر تنها و ثابت ایستاده‌ای.» درخت با برگ‌هایش زمزمه کرد: «من تنها نیستم. ریشه‌هایم با تمام خاک گفتگو می‌کنند و شاخه‌هایم هر لحظه با آسمان پیوند می‌خورند. تنهایی، تنها تصویری است که تو از بیرون می‌بینی.»

ذهنم باغی از گمان‌های بد شد. کندم، بیشتر رویید. تا اینکه باغبانِ درون گفت: “سکوت کن.” و در آن سکوت، آرامش جوانه زد.

سوزن‌بان پیر، هر روز ریل‌ها را عوض می‌کرد. قطارها می‌رفتند. او هرگز سوار نشد، اما مقصدِ همه‌شان، از سر انگشتان او می‌گذشت. سرنوشت را، هر روز، خودش تعیین می‌کرد.

صدای ما خاموش می‌شود، اما طنینِ خوبی‌هایمان در گوش زمان می‌ماند. کاش هر نوایی که از ما به یادگار می‌ماند، دلنشین باشد.

دست‌های پدربزرگ، بوی گندم می‌داد. حالا مزرعه آرام است، اما هر خوشه‌ی گندم، داستانی از لبخند اوست.🥺

دریا آرام بود. موجی از دور آمد و صدف زیبایی را با خود برد. ساحل خالی شد، اما پژواک صدای صدف هنوز در گوش ماسه‌ها می‌پیچید. غیاب، گاهی بلندتر از حضور فریاد می‌زند.

در خانه‌ی دل، چراغی بود که همیشه روشن. ناگهان خاموش شد. همه جا تاریک شد. فکر کردم دیگر نوری نیست. اما در همان تاریکی، دیدم که جای خالی‌اش، خودش نوری شده است. نوری از خاطرات، از عشق، از هر آنچه بود. او نبود، اما نورش بود.😭