نفس
صدای ما خاموش میشود، اما طنینِ خوبیهایمان در گوش زمان میماند. کاش هر نوایی که از ما به یادگار میماند، دلنشین باشد.
9پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
10 ماه پیش
دزد وارد صندوق آهنی شد، اما به جای پول، یک نامه یافت. نامه فقط یک کلمه داشت: «متأسفم.» وقتی بیرون آمد، متوجه شد که همه چیزش را به جز لباسی که تنش بود، گم کرده است.
70
10 ماه پیشآنها تمام کلمات دنیا را در یک جعبهٔ کوچک حبس کردند تا از سوءتفاهم جلوگیری کنند. حالا، برای فهمیدن یکدیگر، مجبورند با تماشای سکوت یکدیگر، داستانها را حدس بزنند.
110
10 ماه پیشمردی به یک مغازهٔ متروکه رفت و خندهاش را با یک شیشه پر از سکوت عوض کرد. وقتی از آنجا بیرون آمد، دیگر هرگز نتوانست صدای پای خودش را بشنود.
100
یک سال پیشمردی کنار درخت کهنسالی ایستاد. «تو چقدر تنها و ثابت ایستادهای.» درخت با برگهایش زمزمه کرد: «من تنها نیستم. ریشههایم با تمام خاک گفتگو میکنند و شاخههایم هر لحظه با آسمان پیوند میخورند. تنهایی، تنها تصویری است که تو از بیرون میبینی.»
102
یک سال پیشذهنم باغی از گمانهای بد شد. کندم، بیشتر رویید. تا اینکه باغبانِ درون گفت: “سکوت کن.” و در آن سکوت، آرامش جوانه زد.
92
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.