دزد وارد صندوق آهنی شد، اما به جای پول، یک نامه یافت. نامه فقط یک کلمه داشت: «متأسفم.» وقتی بیرون آمد، متوجه شد که همه چیزش را به جز لباسی که تنش بود، گم کرده است.

آنها تمام کلمات دنیا را در یک جعبهٔ کوچک حبس کردند تا از سوءتفاهم جلوگیری کنند. حالا، برای فهمیدن یکدیگر، مجبورند با تماشای سکوت یکدیگر، داستان‌ها را حدس بزنند.

مردی به یک مغازهٔ متروکه رفت و خنده‌اش را با یک شیشه پر از سکوت عوض کرد. وقتی از آنجا بیرون آمد، دیگر هرگز نتوانست صدای پای خودش را بشنود.

مردی کنار درخت کهنسالی ایستاد. «تو چقدر تنها و ثابت ایستاده‌ای.» درخت با برگ‌هایش زمزمه کرد: «من تنها نیستم. ریشه‌هایم با تمام خاک گفتگو می‌کنند و شاخه‌هایم هر لحظه با آسمان پیوند می‌خورند. تنهایی، تنها تصویری است که تو از بیرون می‌بینی.»

سوزن‌بان پیر، هر روز ریل‌ها را عوض می‌کرد. قطارها می‌رفتند. او هرگز سوار نشد، اما مقصدِ همه‌شان، از سر انگشتان او می‌گذشت. سرنوشت را، هر روز، خودش تعیین می‌کرد.