آوا
اولین قطرهی بارون که خورد به زمین، حس عجیبی گرفتش. ایستاد، نفس عمیق کشید. از لای بوی خاک و بارون، صدای کسی اومد که سالها بود نشنیده بود:
«خیلی وقت بود منتظرت بودم…»
7پسند5نقد1
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
8 ماه پیش
باران ناگهانی شروع شد. کسی عجله نداشت، کسی هم منتظر نبود. فقط خیابان بود و صدایی که هرکدام طور دیگری میشنیدند.
190
9 ماه پیشصبح که چشم باز کرد، فهمید خورشید دیرتر از او بیدار شده. لیوان چایش را برداشت و نفس عمیقی کشید: امروز قرار نیست منتظر هیچ معجزهای بمانم؛ خودم میسازمش.
131
10 ماه پیشصدای زنگ در نیمهشب بلند شد. سارا با ترس در را باز کرد؛ هیچکس نبود، فقط جعبهای کوچک روی پله. رویش نوشته بود: «یادت میاد قول دادی؟» دستش لرزید. در همان لحظه صدای نفس کشیدن از پشت سرش آمد...
1619
یک سال پیشچراغ آخر کوچه هنوز روشن بود. او ایستاد و نگاهش کرد، مثل نشانهای که فقط خودش میفهمید. دلش گفت برود جلو، اما قدمهایش سر جایشان قفل شدند.
4949
یک سال پیشصبح هر روز، او از میان دود تردیدها بیدار میشد. شکستها همچون سنگینی بر دوشهایش، اما او با غرور میایستاد و گام برمیداشت. آموخت که پیروزی، نه مقصد، که مسیر است؛ جایی که روح قویتر میشود.
110
نقدها
برگشت؛ نشناختش؛ با لحنی نامطمئن گفت «منتظر من؟ من شما رو میشناسم؟»
«خیلی وقت بود منتظرت بودم...» صدا توی گوشش پیچید. ایستاد کنار سنگقبر. باد آروم موهاشو بههم ریخته بود. اشک تو چشماش جمع شد. دستشو روی اسم حکشده کشید. لب زد: «مامان؟» صدا بازم اومد: «دیگه نرو... همینجا پیشم بمون.»
سرشو بلند کرد و به آسمون خاکستری خیره شد. بارون رو صورتش میریخت و گونههاشو خیس کرد. دستشو رو سنگقبر کشید، انگار یه لحظه منتظر جواب بود، و با بغض گفت: «چطور بمونم؟»
به محض اینکه چشم هایش را باز کرد ، صدای اذان از مسجد محل بلند شد . در جایش تکانی خورد . خوابی که دیده بود و صدایی که شنیده بود لحظه ای از جلو چشم هایش کنار نمیرفتند. اذان تمام شد . قطره اشکی از کناز چشمش چکید . زمزمه کرد :《منتظرم بوده.》 بلند شد .
آستین هایش را بالا زد . آب خنکی که بر روی صورتش ریخت اشک هایش را در خود حل کرد و جانی دوباره به آن بخشید . در تاریکی صبح ایستاد و دست هایش را بالا آورد :《الله اکبر.》وقت ملاقات است