اخم کردم؛ خم شدم و در گوشش زمزمه کردم: چون تو خوشحالی دلیل نمیشه منم خوشحال باشم اما چون تو خوشحالی منم خوشحالم.

ای یار قدیمی در کوچه‌ی خاطره‌هایت هنوز عطر مهربانی جاری‌ست...

قلبش ایستاد وقتی شنید؛ جهان در سکوت فرو رفت، دست‌هایش لرزیدند، قطره‌‌‌های اشک همچون باران بهاری، از گونه‌هایش سرازیر شد؛ و کلمات تنها چیزهایی بودند که آنجا حضور نداشتند.

«چطور می‌تونی اونو ببخشی؟» – نه اینکه اونو ببخشم نه، ولی این فکر که خیلی وقتا آدما نتیجه‌ی رفتار بقیه‌ان، باعث میشه دلم حتی برای یه قاتل سریالی هم بسوزه.

صداش از خاطرم رفته. نه که نخواسته باشم به یاد بیارم، نه… فقط هر بار که گوش جان سپردم، چیزی جز سکوت نیومد. چه جانکاه است دلتنگی برای آوایی که دیگر حتی خیال آن نیز محو گشته. مانده‌ام با حسرتی بی‌صدا، در گوشه‌ی این سکوت.

مامانم همیشه می‌گفت نخ طلایی تقدیره، هرچی که باشه، سر راهت میاد. من اما هیچ‌وقت باور نکردم… تا اون روز... وقتی یه دستمال بافتنی کوچیکو کنار نیمکت پارک پیدا کردم...

انگار تنهایی، رسمِ نانوشته‌ی زن‌های خاندان ماست؛ از نگاه خاموش مادربزرگ، به آهِ مادر رسید و حالا، در سکوتِ من تکرار می‌شود...

پسربچه هر شب با بی‌سیم زیر پتو می‌گفت: «امشبم صدامو می‌شنوی؟» یک شب صدایی جواب داد: «آره، شنیدم.» پسر لبخند زد. صدا ادامه داد: «ولی این آخرین باره... حالا نوبت توئه بیای.» پرسید: «کجا؟»

رودخانه‌ای بود که به جای آب، خاطره می‌جاریـد. هر کسی که در کنارش می‌ایستاد، باید یکی از غم‌هایش را رها می‌کرد تا جریان خاطرات آرام گیرد. روزی مردی آمد و سکوت خودش را در رودخانه رها کرد؛ رودخانه آرام شد، اما مرد فهمید که سکوت، گرانبهاترین گنج زندگیست

او هر روز مسیرش را از میان شهری شلوغ و پرهیاهو می‌گذشت. اما تنها بود. یک روز تصمیم گرفت به جای عجله، به صدای نفس‌های خودش گوش کند. فهمید که در میان شلوغی، آرامش واقعی از درون شروع می‌شود.