و روی کاغذ می‌نویسم: «بانو هایده در گوشم می‌خواند: "زندگی میگن برای زنده‌هاست اما خدایا بس که ما دنبال زندگی دویدیم بریدیم که..." به گمانم که راست می‌گوید. و ای کاش که بدویم و خوش باشیم، که بریدن، درد بدی‌ست...» هامون نگاهی به من می‌کند. سرش را با تأسف تکان می‌دهد و ادامه کتابش رو می‌خواند.