امیررضا میرزائیان
"آدمفروش" به لطف خدا تمام شد....
آری. هر داستانی، روزی به پایان میرسد.
اما در پی آن، داستان دیگری آغاز میشود!
9پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
کامران پا روی پا گذاشت و به من نگریست. فرید هم که در کنار او نشسته بود، یک قلوپ بهوسیله نیاش که در لیوان شیرقهوه روبهرویش فرورفته بود، به درون گلویش کشید. - منظورت چیه؟ به صندلی کافه تکیه دادم. - منظورم مشخصه. آدمفروش یه چپتر دیگه بیشتر نداره. اونم امروز میذارمش. فرید اخمهایش را درهم فرو برد. با غرولند گفت: - من تازه قرار شد به اقدس ویک برسم. تازه کامران از یکی خوشش اومده. به چه حقی اینجا میخوای تمومش کنی؟ چهرهای حق به جانب به خود گرفتم. لبخندی زدم و آرام گفتم: - چون دلم میخواد! من نویسندهتونم و اینجور تصمیم گرفتم. مشکلی داری؟ - معلومه. - شاید بعدا دوباره به مجموعه داستان شما برگردم. اسم مجموعه شما رو هم گذاشتم دوقاطر. چهرهشان در هم فرورفت. کامران بلند بلند گفت: - قاطر خودتی و هفت... نگاهم را تیز در نگاهش دوختم. کامران آبدهانش را قورت داد. - بله درسته، ما قاطریم. هرچی شما بگی. انگشت شستم را بالا آوردم و به او نشان دادم. اگرچه منظورم تایید حرفش بود. - پس آدمفروش تموم شد! خوش گذشت قاطرها. و جفتشان را در آغوش گرفتم. از گرمای آغوش سردشان، میتوانستم احساس کنم.
20
2 ماه پیش«حتما شنیدهاید که برخی میگویند آبرویت را به هیچ بگیر. خودمانیم... چرند میگویند! حداقل من که با آنان مخالفم. درست است که آبرو امری نسبیست و حقیقتی آنچنان ندارد. اما واقعیت که دارد. و واقعیت آن بسته به سبک تفکر و زندگی موجود است. پس گاهی حفظ آبرو بسیار اهمیت دارد. اینطور نیست؟» آدمفروش/امیررضا میرزائیان
30
2 ماه پیش«گاهی اوقات رویاها آنقدر شیریناند که وقتی میفهمی آنها تنها یک رویای شیرین بودهاند، محکم توی آن ذوق بیچارهات میخورد.» آدمفروش/ امیررضا میرزائیان.
31
4 ماه پیشهامون کت قهوهای رنگش را از چوبلباسی برداشت و آن را به تن کرد. سپس دستهایش را بالا آورد و کروات سرخ رنگش را صاف کرد. در این هنگام بود که سرش را چرخاند و با نگاه آغشته شده به تعجب مرا نگریست. و کنون او بود که با دهانی نیمه باز، مرا نگاه میکرد و سرش را تکان میداد. لحظاتی گذشت تا اینکه گفت: - چه جالب! اخمهایم را در هم فرو بردم. - چی؟ - نمیدونم... یه لحظه برام جالب بودی. و سپس به سوی در رفت و از اتاق خارج شد.
30
5 ماه پیش- هامون، آدم فضاییا وجود دارن؟ هامون چشمهایش را بست. نفس عمیقی کشید و بعد، در حالی که روزنامه در دستش بود، سرش را چرخاند و به خیره شد. - بذار یه دیقه، بابام تو ناساست. زنگ بزنم بهش، واست میپرسم! لبخندی از سر رضایت بر لبانم نقش بست. - ممنونم! ابروهایش را بالا انداخت و چهرهاش را در هم فرو برد. سپس آهی از دهان بیرون داد و به ادامه روزنامه خواندنش مشغول شد.
121
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.