کامران پا روی‌ پا گذاشت و به من نگریست. فرید هم که در کنار او نشسته بود، یک قلوپ به‌وسیله نی‌اش که در لیوان شیرقهوه روبه‌رویش فرورفته بود، به درون گلویش کشید. - منظورت چیه؟ به صندلی کافه تکیه دادم. - منظورم مشخصه. آدم‌فروش یه چپتر دیگه بیشتر نداره. اونم امروز می‌ذارمش. فرید اخم‌هایش را درهم فرو برد. با غرولند گفت: - من تازه قرار شد به اقدس ویک برسم. تازه کامران از یکی خوشش اومده. به چه‌ حقی اینجا می‌خوای تمومش‌ کنی؟ چهره‌ای حق به جانب به خود گرفتم. لبخندی زدم و آرام گفتم: - چون دلم می‌خواد! من نویسنده‌تونم و اینجور تصمیم گرفتم. مشکلی داری؟ - معلومه. - شاید بعدا دوباره به مجموعه داستان‌ شما برگردم. اسم مجموعه شما رو هم گذاشتم دوقاطر. چهره‌شان در هم فرورفت. کامران بلند بلند گفت: - قاطر خودتی و هفت... نگاهم را تیز در نگاهش دوختم. کامران آب‌دهانش را قورت داد. - بله درسته، ما قاطریم. هرچی شما بگی. انگشت شستم را بالا آوردم و به او نشان دادم. اگرچه منظورم تایید حرفش بود. - پس آدم‌فروش تموم شد! خوش‌ گذشت قاطرها. و جفت‌شان را در آغوش گرفتم. از گرمای آغوش سردشان، می‌توانستم احساس کنم.