هامون کت قهوه‌ای رنگش را از چوب‌لباسی برداشت و آن را به تن کرد. سپس دست‌هایش را بالا آورد و کروات سرخ رنگش را صاف کرد. در این هنگام بود که سرش را چرخاند و با نگاه آغشته شده به تعجب مرا نگریست. و کنون او بود که با دهانی نیمه باز، مرا نگاه می‌کرد و سرش را تکان می‌داد. لحظاتی گذشت تا اینکه گفت: - چه جالب! اخم‌هایم را در هم فرو بردم. - چی؟ - نمی‌دونم... یه لحظه برام جالب بودی. و سپس به سوی در رفت و از اتاق خارج شد.