آنگاه که نجوای خموشِ تنهایی نامم را سر داد، نامم خامِ التیام شد و سودای آزادی به سر کرد. آه که نمی‌دانست تنهایی، لاله‌ی واژگون را سَرو نمی‌کند، مجنون می‌کند...