من هنوز آن غریبه‌ام، اما حالا، برای خودم آشنایی آشناتر. آن‌قدر آشنا که دیگر برای بودن، نیازی به دیده شدن ندارم. این صدای من است، صدایی که از سکوت برخاست، و حالا راه خودش را پیدا کرده من انتخاب کرده‌ام: که این چرخه را تکرار نکنم، که زخم را به زنجیر تبدیل نکنم، که اگر روزی دستی برای نوازش دیگران دراز کردم، با آگاهی باشد، نه با طلبِ جبرانِ گذشته. و اینجا، در آغاز دوباره‌ای آرام و بی‌صدا، نور می‌تابد نه از پنجره‌های خانه‌ای که هیچ‌گاه پناهم نشد، بلکه از اعماق دلی که تصمیم گرفت خودش را به جای دیگر، به راهی روشن‌تر، به خودش، برگرداند.