شب آرام بر بام‌های شهر گسترده بود و آسمان ، ستاره‌های پراکنده‌اش را بی‌صدا می‌درخشاند . سکوتی نرم میانشان نشسته بود ؛ سکوتی که بیش از هر سخنی معنا داشت . او به آسمان نگریست و گفت : - عجیبه … این‌همه ستاره توی آسمونه ، اما آدم باز هم گاهی احساس تنهایی می‌کنه . او نگاهش را از آسمان گرفت و به او سپرد . + شاید چون آدم بین اون همه نور ، دنبال یه نور نزدیک‌تر می‌گرده . او پرسید : - نور نزدیک‌تر ؟ لبخند آرامی بر لب‌هایش نشست . + نوری که آدم بتونه توی نگاه یه نفر ببینه . باد ملایمی از کنارشان گذشت و شاخه‌ای را آهسته تکان داد . او آهسته گفت : - اگه آدم اون نور رو پیدا کنه چی ؟ پاسخ او آرام و مطمئن بود : + اون وقت آسمون دیگه اون‌قدرها هم دور به نظر نمی‌رسه .