نگارا :)
نمی دانم ولی من تا به امروز که به یاد دارم، لالایی ها برایم حالتی از غم دارند، هم خودشان هم خود کلمه
تلفیقی از عشق و غم که تار و پود تنیده اند
غم شیرینم! همچنان که برای من گاهی غریب و گنگ هستی ولی همچنان می پرستمت.
10پسند1نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
و در پایان تو راضی به اندوه من شدی و این جواب همه چیز بود
50
3 ماه پیشخواستار بینا شدن به تماشای دیدار دنیا نمی ارزید که گاهی ندیدن، بهاییست برای آرامشِ جان و کوری، پناهگاهی امن در برابرِ زشتیهای بیپایان
51
3 ماه پیشمیتوانست سرنوشت خود را تغییر دهد اما برای زنده ماندن عزیزانش مرگ خود را با آغوش باز پذیرفت
80
3 ماه پیش+آرام می شود؟ _آری... +چه زمان؟ _زمانی که نسل بشریت منقرض شود...
80
3 ماه پیشآرزوی دیدن کسی را دارم که بهای دیدنش، مرگ است؛اما چه مرگی شیرینتر از رسیدن به تماشای او؟...
120
نقدها
من از بچگی به جای خوابیدن با لالایی به گریه میوفتادم هنوزم...
یه حس عجیبی داره.. یه حسی که اسم نداره
دقیقااا ناراحتم. میکنه