همان طور که به نقطه ای بی انتها چشم دوخته بود زمزمه کرد: -آیا ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟!

افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسان‌های صادق است. صادق هدایت

و در پایان تو راضی به اندوه من شدی و این جواب همه چیز بود

خواستار بینا شدن به تماشای دیدار دنیا نمی ارزید که گاهی ندیدن، بهایی‌ست برای آرامشِ جان و کوری، پناهگاهی امن در برابرِ زشتی‌های بی‌پایان

میتوانست سرنوشت خود را تغییر دهد اما برای زنده ماندن عزیزانش مرگ خود را با آغوش باز پذیرفت