فنجون

خانه
درباره ما
رهانش‌ها

کافه عوض شده بود، ولی میز گوشه هنوز همون بود. نشست، مثل… | آراد | فنجون

فنجون

خانه
درباره ما
رهانش‌ها

کافه عوض شده بود، ولی میز گوشه هنوز همون بود. نشست، مثل همیشه سمت دیوار. گارسون گفت: «همون سفارش؟» لبخند زد. ولی... هیچ‌وقت این‌جا تنها نیومده بود.

6پسند1نظر0

برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.

داستان‌های دیگر این نویسنده

7 ماه پیش

چراغ هنوز روشن بود. فنجان سرد شده بود، اما کسی بلند نشد. انگار ماندن، خودش یک تصمیم بود.

100

8 ماه پیش

آخرین برگِ شمعدانی هم توی گلدان ترک‌خورده زرد شد. مادربزرگ می‌گفت: «هرچیزی که می‌ره، جاش خالی می‌مونه.» ساعتِ دیواریِ قدیمی، با هر تیک‌تاکش، سنگین‌تر می‌شد. دستم را روی خاکِ سرد کشیدم. این فقط یک برگ نبود که رفته؛ این یک "فراموشی" بود که ریشه می‌زد.

یک سال پیش

زیر بارون، کنار کوچه‌های قدیمی تهران، نگاهش به چشمای خیس نگار افتاد. قلبش لرزید. گفت: «می‌مونی؟» نگار لبخند زد، چترش رو بست و گفت: «تا وقتی بارون بباره.» دستاشون تو هم گره شد، انگار دنیا فقط مال اونا بود.

یک سال پیش

دست‌هایش هنوز بوی نان گرم می‌داد، همان بویی که هر صبح خانه را پر می‌کرد. امروز اما تنور سرد بود و ساکت...

یک سال پیش

دفترچه طراحی اش را ورق زد. همه طرح ها ناتمام بودند... دقیقاً مثل رویاهایش که با رفتن او نصفه ماند.