فنجون

خانه
درباره ما
رهانش‌ها

چراغ هنوز روشن بود. فنجان سرد شده بود، اما کسی بلند نشد.… | آراد - فنجون

فنجون

خانه
درباره ما
رهانش‌ها

خانه
آراد

آراد

12 دی 1404

چراغ هنوز روشن بود. فنجان سرد شده بود، اما کسی بلند نشد. انگار ماندن، خودش یک تصمیم بود.

10پسند0نقد0

برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.

داستانک‌های دیگر این نویسنده

9 ماه پیش

آخرین برگِ شمعدانی هم توی گلدان ترک‌خورده زرد شد. مادربزرگ می‌گفت: «هرچیزی که می‌ره، جاش خالی می‌مونه.» ساعتِ دیواریِ قدیمی، با هر تیک‌تاکش، سنگین‌تر می‌شد. دستم را روی خاکِ سرد کشیدم. این فقط یک برگ نبود که رفته؛ این یک "فراموشی" بود که ریشه می‌زد.

یک سال پیش

زیر بارون، کنار کوچه‌های قدیمی تهران، نگاهش به چشمای خیس نگار افتاد. قلبش لرزید. گفت: «می‌مونی؟» نگار لبخند زد، چترش رو بست و گفت: «تا وقتی بارون بباره.» دستاشون تو هم گره شد، انگار دنیا فقط مال اونا بود.

یک سال پیش

دست‌هایش هنوز بوی نان گرم می‌داد، همان بویی که هر صبح خانه را پر می‌کرد. امروز اما تنور سرد بود و ساکت...

یک سال پیش

دفترچه طراحی اش را ورق زد. همه طرح ها ناتمام بودند... دقیقاً مثل رویاهایش که با رفتن او نصفه ماند.

یک سال پیش

هر روز صدای قلم روی کاغذ را می‌شنوم. دفتر یادداشت روی میز کنار من باز است؛ پر از حرف‌هایی که کسی جرات گفتنش را ندارد. من دیوارم، همه را نگه می‌دارم، بی‌هیچ قضاوتی، فقط شنونده‌ای همیشه صبور.

نقدها

هنوز نقدی ثبت نشده است

نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده می‌شوند.