چراغ هنوز روشن بود. فنجان سرد شده بود، اما کسی بلند نشد. انگار ماندن، خودش یک تصمیم بود.

آخرین برگِ شمعدانی هم توی گلدان ترک‌خورده زرد شد. مادربزرگ می‌گفت: «هرچیزی که می‌ره، جاش خالی می‌مونه.» ساعتِ دیواریِ قدیمی، با هر تیک‌تاکش، سنگین‌تر می‌شد. دستم را روی خاکِ سرد کشیدم. این فقط یک برگ نبود که رفته؛ این یک "فراموشی" بود که ریشه می‌زد.

زیر بارون، کنار کوچه‌های قدیمی تهران، نگاهش به چشمای خیس نگار افتاد. قلبش لرزید. گفت: «می‌مونی؟» نگار لبخند زد، چترش رو بست و گفت: «تا وقتی بارون بباره.» دستاشون تو هم گره شد، انگار دنیا فقط مال اونا بود.

دست‌هایش هنوز بوی نان گرم می‌داد، همان بویی که هر صبح خانه را پر می‌کرد. امروز اما تنور سرد بود و ساکت...

دفترچه طراحی اش را ورق زد. همه طرح ها ناتمام بودند... دقیقاً مثل رویاهایش که با رفتن او نصفه ماند.

هر روز صدای قلم روی کاغذ را می‌شنوم. دفتر یادداشت روی میز کنار من باز است؛ پر از حرف‌هایی که کسی جرات گفتنش را ندارد. من دیوارم، همه را نگه می‌دارم، بی‌هیچ قضاوتی، فقط شنونده‌ای همیشه صبور.

کلید را در قفل چرخاند، اما خانه سکوت سنگینی داشت. بوی نان تازه و آواز مادر دیگر از آشپزخانه نمیآمد.

باران می‌بارید و او همچنان به پنجره خیره شده بود. رد پای عشق روی شیشه محو می‌شد، مثل نامه‌هایی که هرگز نفرستاد. شاید فردا...

تنهایی هم گاهی یک عادت است... و شکستنِ عادت، خودش یک داستان

کافه عوض شده بود، ولی میز گوشه هنوز همون بود. نشست، مثل همیشه سمت دیوار. گارسون گفت: «همون سفارش؟» لبخند زد. ولی... هیچ‌وقت این‌جا تنها نیومده بود.