از دست دادن آدم‌ها خیلی زود، بدون اینکه من بخوام بسیار غمگینم می‌کنه. از دست دادن آدم‌ها، وقتی میفهمم خودشون تمایلی به موندن نداشتن غمگینم می‌کنه. غمگین میشم و غمگین میشم و غمگین میشم. و یهو سرِ شکستن لیوان، پاره شدن کاغذ و خیس شدن گوشۀ لباسم میزنم زیر گریه… درواقع مسئله لیوان شکسته و کاغذ پاره و لباس خیس نیست، مسئله درد نبودن‌هاییه که مدت‌ها پیش بابتش اشک نریختم. مسئله احساسیه که مدام داره با کوچیک‌ترین جزئیات له میشه. مسئله منم. منی که هیچوقت نتونست...

در نگاهِ من تو ایرانی؛ خاکستری بر گونه‌ات؛ و غباری که، هیچ‌گاه با دست‌هایت پاک نشد.

کاش گم شده بودی، تا امیدِ پیدا کردنت، زنده بماند.

در نگاهِ من تو ایرانی؛ چشمانی که از دیدنِ تکرارِ رنج، بی‌رنگ شده‌اند؛ اما هنوز، به شکوهِ خود، می‌بالند.

آره عزیزم؛ غریبه‌ای بیش نبودی، اما من چنان تورا بزرگ شمردم که گویی آشنا ترینِ آشناها هستی. اما غریبه بودی.