همه می‌گویند می‌گذرد؛ اما هیچ‌کس نگفت چقدر از ما، در این گذشتن، می‌ریزد.

از بهار تقویم می‌ماند، از من استخوان هایی که تورا دوست داشتند.

عکس‌ات را سوزاندم. حالا دودِ آن، سقفِ این خانه را سیاه کرده است.

حرف‌هایم، زخم‌هایی است که روی کاغذِ سفید، دهان باز کرده‌اند.

ما، مجموعه‌ای از رفتن‌هاییم؛ که سعی می‌کنیم رویِ دو پا بایستیم.