از تمامِ شهر، فقط یک خیابان مانده؛ که هرشب، راهش را گم می‌کنم.

همه می‌گویند می‌گذرد؛ اما هیچ‌کس نگفت چقدر از ما، در این گذشتن، می‌ریزد.

عکس‌ات را سوزاندم. حالا دودِ آن، سقفِ این خانه را سیاه کرده است.

حرف‌هایم، زخم‌هایی است که روی کاغذِ سفید، دهان باز کرده‌اند.

ما، مجموعه‌ای از رفتن‌هاییم؛ که سعی می‌کنیم رویِ دو پا بایستیم.