از تمامِ شهر، فقط یک خیابان مانده؛ که هرشب، راهش را گم می‌کنم.

از بهار تقویم می‌ماند، از من استخوان هایی که تورا دوست داشتند.

عکس‌ات را سوزاندم. حالا دودِ آن، سقفِ این خانه را سیاه کرده است.

حرف‌هایم، زخم‌هایی است که روی کاغذِ سفید، دهان باز کرده‌اند.

ما، مجموعه‌ای از رفتن‌هاییم؛ که سعی می‌کنیم رویِ دو پا بایستیم.