از تمامِ شهر، فقط یک خیابان مانده؛ که هرشب، راهش را گم می‌کنم.

همه می‌گویند می‌گذرد؛ اما هیچ‌کس نگفت چقدر از ما، در این گذشتن، می‌ریزد.

از بهار تقویم می‌ماند، از من استخوان هایی که تورا دوست داشتند.

حرف‌هایم، زخم‌هایی است که روی کاغذِ سفید، دهان باز کرده‌اند.

ما، مجموعه‌ای از رفتن‌هاییم؛ که سعی می‌کنیم رویِ دو پا بایستیم.