چندین سال برای موفقیتی تلاش کرد که دیگران ارزشش را تعیین کرده بودند. وقتی بالاخره به آن رسید، همه تبریک گفتند و خودش هم لبخند زد. شب، وقتی تنها شد، مدتی طولانی به جایزه‌ای که روی میز بود نگاه کرد و هیچ احساسی نداشت. شاید بزرگ‌ترین شکستش این نبود که دیر به آرزویش رسید؛ این بود که در تمام مسیر، نفهمید آرزوی چه کسی را دنبال میکند...

سال‌های زیادی را صرف ساختن زندگی‌ای کرد که فکر می‌کرد خوشبختش خواهد کرد. درس خواند، کار کرد، پس‌انداز کرد و از خیلی چیزهایی که دوست داشت گذشت تا روزی به آرامش برسد. وقتی بالاخره به آنچه می‌خواست رسید، فهمید در تمام این سال‌ها فقط به مقصد فکر کرده و خودش را در مسیر جا گذاشته است. حالا وسایل خانه‌اش نو بودند، اما خودش مدت‌ها بود احساس تازگی نمی‌کرد..

بامیز تحریرش هنوز مرتب بود، کتاب‌ها هنوز در جای خودشان قرار داشتند و ساعت هنوز هر روز سر وقت زنگ می‌زد؛ فقط صاحب اتاق دیگر شبیه کسی نبود که روزی با شوق پشت آن میز می‌نشست. همه‌چیز سر جای خودش مانده بود، جز او. گاهی فرو ریختن آدم‌ها آن‌قدر بی‌صداست که حتی نزدیک‌ترین دیوارها هم متوجه نمی شدند...

با ناامیدی درحال نگریستنِ گیاه خود بود، دیگر دنیا برایش معنی عمیقی نداشت جز از دست دادن. گل کوچکش تنها موجود زنده‌ای بود که پای حرف‌هایش می‌نشست؛ بدون اینکه سؤالی بپرسد و یا او را بخاطر کارهای گذشته‌اش تحقیر کند. حال دیگر حتی گل هم سرش را پایین انداخته بود؛ انگار او نیز از شنیدن غم‌های تکراری‌اش خسته شده بود...

دخترک با کلافگی نگاهی زیر چشمی به کرم ابریشمی انداخت که میان پیله اش، خودش را گم کرده بود. از نظر او صبر تنها اتلاف وقت و خستگی تن بود، بی خبر از آنکه بیشتر زیبایی‌ ها تنها در سکوت صبر اتفاق می‌افتند...