خانه‌ای زیبا با رنگ‌های پرطنین در میان انبوه خرابه‌های جنگ باقی مانده بود! حتی ترکشی بر بدنش ننشسته بود. گرد خاک تخریب جنگ فقط کمی چهره‌اش را پوشانده بود، ولی حتی شیشه‌هایش را سالم داشت. مثل گلی بود که در میان بتن‌ها سر درآورده باشد. اما بچه‌های محل از روی سرگرمی، خردش کردند نابودش کردند و رقص‌کنان آتشش زدند، خاکستر شدن را نگاه کردند تا نیست شدن آخرین بازمانده را هم بینند. در آخر هیچ چیز نماند، مگر یک قاب عکس شکسته...

قند را در چایی‌اش ریخت و متفکرانه حل‌شدنش را نگاه می‌کرد و بی‌هیچ مقدمه‌ای، گفت:« به‌نظرم امید در چغندره!»چشمانم از شدت تعجب باز کردم و فقط گفتم «چغندر آخه ؟؟؟» « آره خب، ما بودیم که چغندر قند رو ساختیم، این یک جور امیده دیگه، یعنی اگر چیزی هم نباشه ما اون رو می سازیم.» از روی تمسخر گفتم:« هان! احتمالا لیمو رو هم ما ساختیم؟ دیگر؟» « اره دیگه مگه نمی دونستی؟» « از دست تو و این امیدهات» اما دیگر چیزی نگفت فقط در سکوت ادامه چایش را نوشید ولی من آن را یکباره تلخ سرکشیدم..

گرگ چشم از انتهای بیشه بر نمی داشت؛ به میمون گفت: « به نظرت او واقعا عاشقشه؟» میمون که داشت چیزی را با دستانش محاسبه می کرد با کلافگی گفت:« کدام احمقی عاشق کدام خری است؟» گرگ در حالی فقط توجهش به جلو بود گفت : « عشق روباه به طاووس رو می‌گم» میمون به سرعت بر لبه تپه پرید و لحظه‌ای نگاه کرد ولی دوباره سمت کارش رفت و گفت: « روباه کارش کلاه گذاشتنه، طاووس هم محتاج تماشاچی؛ معامله‌شون جوره دیگه» گرگ با اندوه گفت: « شاید این بار بحث سود و زیان نباشد شاید این ها واقعا عاشق باشند؟» میمون بعد از حساب کتابش علامتی بر روی استخوانی زد با همان بی‌توجه قبلی گفت: «بعید می‌دونم! اگر لاشه یکی‌شون زمین نیوفتاد، بیا داستانشون رو برام تعریف کن. »

همه با سرعت بالا وانت پریدند و او تخت گاز حرکت کرد. چرا که از دور سیاهی مردمانی مسلح را می دید که به این سمت می آمدند. مردمانی که فقط زبان قتل و کشتار می‌فهمیدند. همان طور از آن سیاهی ها دور می شدند، چیزی دید که آرزوی می کرد هرگز ندیده بود. دختر کوچکش با عروسکش در دست، از دور به دنبال ماشین می آید و او را صدا می زد با تمام توانش می دوید ولی به ماشین نمی رسید. دخترش را واضح می دید ولی فاصله چندانی با آن مردان سیاه پوش ،نداشت پس نمی توانست بایستد چون حتما همه کشته می‌شدند. چشمش را از آینه بر گرفت. ...... وقتی به شهر امنی رسیدند. مادر گفت: « رقیه نیست ؟» و مرد که مثل گچ سفید شده بود نمی توانست در چهره زنش نگاه کند و نمی دانست چگون در مقام یک پدر به او چگونه بگوید چه دیده و چه کرده!

به درخت نگاه می کردم به بزرگی قد دو انسان فقط قطر تنه اش بود؛ چند سال طول کشیده بود تا به این نقطه برسد؟ اما به علت خود خواهی بشر در لحظه ای به زمین خورده بود.