قند را در چایی‌اش ریخت و متفکرانه حل‌شدنش را نگاه می‌کرد و بی‌هیچ مقدمه‌ای، گفت:« به‌نظرم امید در چغندره!»چشمانم از شدت تعجب باز کردم و فقط گفتم «چغندر آخه ؟؟؟» « آره خب، ما بودیم که چغندر قند رو ساختیم، این یک جور امیده دیگه، یعنی اگر چیزی هم نباشه ما او رو می سازیم.» از روی تمسخر گفتم:« هان! احتمالا لیمو رو هم ما ساختیم؟ دیگر؟» « اره دیگه مگه نمی دونستی؟» « از دست تو و این امیدهات» اما دیگر چیزی نگفت فقط در سکوت ادامه چایش را نوشید ولی من آن را یکباره تلخ سرکشیدم..