هر روزش همین‌گونه می‌گذشت؛ در سلولی کوچک، با میله‌هایی نامرئی؛ سلولی که اگر خوب نگاه می‌کردی، اندکی شبیه اتاق خوابش بود. دیوانه‌وار عاشق شده بود. هر دقیقه‌ای را که با او سخن می‌گفت، عاجزانه می‌پرستید و آن زمان‌هایی که او را کنار خود نداشت، با خیال او به گفت‌وگو می‌نشست؛ چنان که گویی واقعاً روبه‌رویش ایستاده است. صورتش را در خیال لمس می‌کرد، لبخندش را می‌دید، با او می‌خندید و هر اتفاق کوچکی را برای دیوار خالی مقابلش تعریف می‌کرد.‌ گاهی آن‌قدر غرق فکر او می‌شد که بی‌اختیار به سراغ قلم و دفترش می‌رفت و با واژه‌هایی شاعرانه، او را می‌ستود؛ انگار تنها روی کاغذ بود که می‌توانست این حجم از دوست داشتن را تاب بیاورد. با خودش فکر می‌کرد: آیا عشقی که در کتاب‌هایش خوانده بود، همین بود؟ یا در این قصه، او فقط مجنونِ داستان بود؟ شاید هم عشق، پیش از آنکه نجاتش دهد، دیوانه‌اش کرده بود.

آدم‌ها تغییر نمی‌کنند؛ فقط صبرشان برای تحمل کردنت تمام می‌شود. و آن‌وقت، تو را نه آن‌گونه که هستی، بلکه آن‌گونه که دیگر توان تحملت را ندارند، می‌بینند.

شاید قلم را به دست می‌گرفتم تا «او» میان سطرها، حرف‌هایی را بخواند که زبانم از گفتنشان عاجز بود. تمام ناگفته‌هایم را به جوهر سپردم، اما او هیچ‌کدام را نخواند. حال دیگر قلم را کنار گذاشته‌ام؛ چون فهمیده‌ام بعضی حرف‌ها، وقتی به گوشِ مخاطبشان نمی‌رسند،حتی روی کاغذ هم بی‌صدا می‌میرند. کاش نمی‌فهمیدم.

گاهی اتفاق‌ها آن‌قدر سریع می‌افتند که تا به خودت می‌آیی، می‌بینی همه‌چیز تغییر کرده؛ دوستی‌ها کمرنگ شده‌اند، عشق معنای سابقش را از دست داده، ذوق‌ها کور شده‌اند و چایت سرد مانده است. عجیب است؛ بعضی چیزها بی‌صدا تمام می‌شوند، آن‌قدر آرام که حتی نمی‌فهمی دقیقاً کِی از دستشان دادی. فقط یک روز به خودت می‌آیی و می‌بینی دیگر هیچ‌چیز شبیه قبل نیست.