دیگر آفتاب جانی در بدن نداشت و نسیم خنک روز به روز در وجود درختان می‌پیچید. پلک‌های درخت انگور هر روز سنگین‌تر می‌شد و انگار قرار نبود با چشمانش شاهد دانه‌های سرخ و ترش انار باشد. آری قرار نبود درخت مو، با آن سر و روی نارنجی رنگش شاهد چنین دلبری‌هایی از انار باشد. و وقتی انار این موضوع را فهمید، ترکی بر روی پوست سختش به وجود آمد و قطره‌ای سرخ از وجودش چکید. «ادامه داستانک، دلتنگی!»

از نویسنده‌ای پرسیدند:«عشق را چگونه می‌نویسی!» مقابل چشمان نویسنده، تصاویری از هنر و قلمش نقش بست. لبخندی زد و گفت: «گاهی عشق را آنقدر سرخ می‌نویسم که قلبت به تپش بی‌افتد، و گاهی آنقدر سفید که چون نسیمی خنک و لطیف دور قلبت ببپیچد...!» ༺من نویسنده‌ام، یک عاشقانه نویس༻

در اتاق ایستاده و به کودکی خیره بود. کودکی که فارغ از دردها و مشکلات جهان، مشغول ساختن خانه‌ای خیالی با چادر و بالشتک‌ها بود. چشمان این کودک چقدر درخشان بود و لبخندش چقدر زیبا بود. تمام فکر و ذکر کودک این بود که گوشهٔ این چادر را به کجا ببندد، تا خانه اش ساخته شود. یا اگر شب شد چگونه بهانه بیاورد تا مادرش اجازه دهد چند دقیقه بیشتر بازی کند! اما امروزه، همان کودک وسط اتاق ایستاده، با این تفاوت که دیگر کودک نیست،بزرگ شده... نگاهش به جای درخشیدن، رنگ ناامیدی دارد و لب‌هایش به جای خندیدن از بغض می‌لرزند. و تمام فکر و ذکرش این است که با مشکلات و بی‌رحمی‌های دنیا چگونه دست و پنجه نرم کند!

او با چشمانش زیبایی‌ها را جور دیگری می‌دید و می‌نوشت. گاهی دلش می‌خواست لابلای خرمن موهایش باد بوزد و به رقص درآید... گاهی دهانش را مهمان جرعه‌ای قهوهٔ تلخ کند، یا شاید بنشیند و با چشمانش نظاره‌گره دریا، غروب، ماه، و یا آدم ها باشد! بله او نویسنده است، و نویسنده بودن فقط نوشتن و خط خطی کردن کاغذها نیست. نوشتن برای نویسنده اوج احساس است. درست مثل یک مادر که در رشد فرزندش سهیم است، یا خالقی که تمام عشق و احساسش را به پای مخلوقش می‌ریزد!

خرمن روشن موهایش را که دید، دلش ضعف رفت. دلش می‌خواست او را در آغوش بفشارد، اما نه... دلش می‌خواست سر به خرمن موهایش بسپارد و عطرش را به عمق وجود برساند، اما نه... چون او را تنها در عالم رویا دیده بود، و هنگامی که با آن چشمان براق خیره‌اش شده بود، او دیگر رفته و فرصت این کارها را به او نداده بود... چشم که باز کرد، مردمک هایش هنوز می‌لرزید، قلبش می‌لرزید، صدایش می‌لرزید که گفت: "لعنت به خواب و رویا... که هر شب تو را از من می‌گیرند! "