خرمن روشن موهایش را که دید، دلش ضعف رفت. دلش می‌خواست او را در آغوش بفشارد، اما نه... دلش می‌خواست سر به خرمن موهایش بسپارد و عطرش را به عمق وجود برساند، اما نه... چون او را تنها در عالم رویا دیده بود، و هنگامی که با آن چشمان براق خیره‌اش شده بود، او دیگر رفته و فرصت این کارها را به او نداده بود... چشم که باز کرد، مردمک هایش هنوز می‌لرزید، قلبش می‌لرزید، صدایش می‌لرزید که گفت: "لعنت به خواب و رویا... که هر شب تو را از من می‌گیرند! "