در با صدای قِژ مانندی باز شد و سکوت اتاق درهم شکست، و نور ضعیف و لرزان تاریکی را شکافت. ستاره با دیدن برادرش که در عمق اقیانوس تاریکی، روی صندلی چرخ دار نشسته و به سقف خیره بود، قلبش چنگ خورد. هیچ دلش نمی‌خواست او را شکست خورده و افسرده‌حال ببیند... قدمی به اتاق برداشت. آب دهانش را فرو خورد و گفت: «_داداش چرا تو تاریکی نشستی...» برادرم نفس آه مانندی از سینه خارج کرد و گفت: «_آدما تو سیاهی و تاریکی می‌تونن به وسعت روشنایی و نور برسن...» چینی به پیشانی انداختم و گفتم: «_اما فکر می‌کنم تنهایی از پسش برنمیای...» اینبار تکخند تلخی که زد سیاهی اطرافش را به لرزه انداخت... «_ای کاش اونی که تنهام گذاشت هم همین فکر رو می‌کرد...!»