نمی‌دانم چرا... با تمام غروری که به خرج دادم و با تمام کم‌محلی‌هایم.... باز دلتنگ چشمان خاکستری و لمس دستان گرمی هستم، که روزی تمام زندگی من بود... «دقت کن!» روزی تمام زندگی‌ من بود...! حال با دلتنگی گاه و بی‌گاهم چه کنم؟ با این دستان سرد، که سرمایش در عمق قلبم ریشه کرده و نگاهی که به قاب خالی از عکس و کمد خالی از لباس هایش است چه کنم؟! وای از حال من و این دل تنگم... و وای از تو که قدر ندانستی، اما وجودم را با خود بردی و پوسته ای سرد از من به جا گذاشتی...