اردشیر:)
"هیتلر و چارلی چاپلین تو یه سال بدنیا اومدن،
یکیشون دنیا رو به گریه در آورد و دیگری دنیا را به خنده مشغول کرد."
گاهی طمع و تنفر دنیا را به نابودی می کشاند...
15پسند0نقد1
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
4 روز پیش
همه برای برنده بودن و رسیدن به ارزوهاشون به دنیا نمیان. دنیا پر از بازندههای نرسیده به مقصد و پر از حسرته که قصهشون رو هیچکس تعریف نمیکنه و خیلی زود فراموش میشن...
20
4 روز پیشاو لبخند زد، طوری که هیچکس نفهمید چند آرزو رو پشت همان لبخند دفن کرده.
21
4 روز پیشاعتماد شبیه شیشه نیست که فقط یک بار بشکنه. بیشتر شبیه کاغذه. هر بار که مچاله بشه میشه صافش کرد، اما هیچوقت به شکل روز اول برنمیگرده.
20
11 روز پیشگاهی تاثیر رفتارها و کلمات ابدی است. چراغ امیدی درونت خاموش میشود، شوقی برای همیشه از بین میرود و امیدی تا ابد ناامید میگردد.
71
14 روز پیشتصور کنید کتابی می خوانید که هیچ راهی برای برگشت به صفحه قبل ندارید. چقدر آن را با دقت می خواندید ؟ زندگی همین است!!!
123
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.