سفر میکنم به شهری دور. به جایی که ادمی وجود نداشته باشه. اتفاقات تلخی نیوفته. سفر میکنم به جایی که مزرعه کوچیکی کنار خونه ام داشته باشم و هرروز صبح وقتی خورشید بهم سلام میکنه بلند شم و مشغول کار کردن توی زمینی بشم که فکرم از رو از هرچیزی دور میکنه. سفر به جایی که جنگل هرروز صداهای بیشتر رو به گوشم برسونه و وقتی نفس میکشم، ریه هام پر شه از اکسیژن خالص و بویی که خیلی وقته توی این شهر تنفس نکردم. یه روز از بین جمعیت برای همیشه میرم...

عروسک خیلی وقته توی کمد قایم شده و بیرون نمیاد. انگار همش درحال گریه کردنه. انگاری دستاش پاره شده باید اونو بدوزم چون خیلی تلاش کرد دستاشو به بالای شیشه برسونه و بازش کنه اما نتونسته، انگاری پاهاش توان رفتن به بیرون از این کمد رو نداره...اون خیلی تلاش کرده دوباره به چشم بیاد اما نتونست. صاحبش عروسک قشنگتری داره، اهنگ میخونه، لبخند میزنه. اما عروسک قبلی...

تو اونقدر عزیزی که هرجا ببینمت بهت سلام میکنم. لا به لای درختای بلند توی جنگل، بین بوته های گل توی دشت، روی شن ها تو کویر گرم، زیراب های اقیانوس اطلس، روی قله‌ی سرد مثل دستات تو الوند، روی زمین توی خیابونی که قدم زدیم تا خود صبح تا برسیم به جایی که اسمش رو گذاشتیم مقصدِ ما، بین کهکشان هایی که هیچکدوم شیری نیستن و به رنگ ارغوان دراومدن.. هرکجایی که ممکن باشه ببینمت حتی از دور ترین نقطه‌ی ممکن، گرچه در جهان بعدی، با صدای بلند بهت سلام میکنم تا بفهمی هیچ چیزی جز وجود ما مهم نبود...

خیلی وقته پامو توی این اتاق نزاشتم و حس میکنم اگر درش رو باز کنم موجی از خاطرات روی مغزم سرازیر میشن و من میمونم و فکرخیالش که چرا نیست و برای همیشه از بین رفته...اما تا چند وقت میخواد بسته بمونه؟ در اتاق رو باز میکنم و همونطور که فکر میکردم هرچیزی که نیاز بود تا یادم بیاد، جلو چشمام مثل یه فیلم رد میشه و من صدای تک تک لحظات رو میشنوم. خیال میکردم راحت تر از این حرفا باشه اما انگار ذره ذره دارم اب میشم. اون اخرین بار اینجا بود و درش رو خودش بست و گفت اگر یه روز ندیدمت در این اتاق رو باز کن. روی میز یه کاغذ میبینم و احساس میکنم چیزیه که باید بهش نیاز دارم. یه دستخط، یه عکس یا هرچیزی که حال بدم رو تشدید بکنه. روش نوشته شده اخرین دلنوشت من برای تو: بی تو میمیرم.. اما من هنوز از بین نرفتم، پس چرا تو نیستی و بی من رفتی...

من انتخابم رو کرده بودم. اون به کمک نیاز داشت و باید جونش رو نجات میدادم. اما به چه قیمتی؟ فروختن جون خودم؟ فروختن همه زندگیم؟ به اتیش کشیدن تنها داراییم؟ نه برای من جونم ارزش داشت نه زندگیم و نه تنها داراییم. من فقط میخواستم اون از بین نره. شروع میکنم به فروختن جونم و اون رو به بالاترین قیمت سعی دارم بفروشم. قیمتی که بتونم زندگی اون رو نجات بدم و کاری کنم که ادامه مسیر زندگیش این شکلی نشه. اولین مشتری پیدا میشه...هیچکس جز اون طالب از بین رفتن جونم نیست. بدون هیچ قیمتی همش برای تو مشتری عزیز تر از جونم...✍️