بعد از گذراندن شب با بطری‌های متعدد الکل، تنها چیزی که در ذرات هوای صبح استشمام می‌کرد، بوی مرگ غلیظی بود. متعجب بود که در این مرده خانه‌ی به خس خس افتاده، چطور زندگی دیگران این‌قدر معمولی‌ست؟ شاید آنها هم راه فراری دارند، اما درست‌تر از راه خودش.

زمانی که بقا، سخت می‌شود؛ لمس شدن تار موهایت توسط بادی که از سمت خورشید صبح آمده و پیغام رقیق و ملایم زندگی و آزادی را برایت آورده؛ و آن کوهستانی که در دورها، در پس‌زمینه شهر خاکی، با ابرها و پرندگان آزاده، یکی شده، برایت ارزشمند می‌شود.

ابرهای سیاه بارانی، شهر مردم زمینی را خیس می‌کنند. آدم‌ها در خانه‌هایی بلند، کنار آتشی که دیگر قرمز رنگ نیست، نشسته‌اند—بی‌خبر از شهر متروکه‌ی جادوگران و خدایان مدفون در لایه‌های عمیق گذشتگان؛ و آن جادوگری که چشم انتظار بازگشت به جهان کلمه‌هاست.

اخیراً حس می‌کنم، می‌توانم مشقت‌های زندگی یک مورچه در زمستان را، بهتر تحمل کنم تا سختی‌های زندگی یک انسان.

سیگارش در بین انگشتان خراش‌خورده‌اش می‌سوخت. به این فکر کردم، که رابطه‌ام با او همان بلایی را سر من آورد که بر سر سیگارش آمد—به آتش می‌کشدش؛ جانش را می‌مکد؛ مثل تلاقی نفس‌گیر دو عاشق؛ بعد از خود دورش می‌کند؛ می‌تکاند و در سکوت، مردنش را تماشا می‌کند.

سرم را روی بالش گذاشتم و به چشمان نئشه‌اش، پوست قهوه‌ای آسیایی‌اش و موهای مجعدش نگاه کردم. دستانم در میان دستانش، اسیر بودند و قلب‌هایمان راویان احساس شورانگیزمان بودند. دیدم که لب‌های داغش تقدیم‌کنان سراغم آمدند اما بعد تصویر متلاشی شد و بیدار شدم.

با دستم تلاش کردم خونی که روی دسته‌ی چاقو بود را پاک کنم اما بیشتر شد. ناگهان مادرم داخل شد و لحظه‌ای نیاز داشت سر تا پایم را کامل برانداز کند تا چهره‌اش به چهره‌ای وحشت زده تبدیل شود. با ترس نزدیکم شد و پرسید: «حالا خون روی دسته رو چطوری پاک کنم؟!»

او هر شب برای گهواره‌یِ خالی لالایی می‌خواند.

خلأی درون من است، به عمق تمام خواسته‌های نداشته‌ام، حسرت‌هایم، و حتیٰ جغرافیا و جنسیتم.

دخترک، لباسش هزار رنگ بود. پر از نقش و نگار، آبی و قرمز و زرد، سبز و سفید و بنفش؛ و النگوهایی از طلا به دست داشت– مثلِ لباس حبس زندانی و دستبندهایش! ظاهر متفاوت، اما نتیجه یکیست.